ποντος 19 μαίου

Ιστορικά γεγονότα, καταστάσεις, αναδρομές
Άβαταρ μέλους
Ζαποτέκος
Δημοσιεύσεις: 5596
Εγγραφή: 14 Ιαν 2019, 17:08

Re: ποντος 19 μαίου

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Ζαποτέκος » 03 Μάιος 2021, 21:06

Πόντος , εκλογές 1908 , 1912 , 1914 και άλλα.
Μερικές διευκρινίσεις για να μπείτε στο θέμα : Νεότουρκοι = ΕΕΠ = ενωτικοί , Φιλελεύθεροι = αντίπαλοι Νεοτούρκων
Απ' το Ελλήνων Ιστορικά , Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

( με κλικ μεγαλώνουν )
Εικόνα
Ο μοναδικός Έλληνας βουλευτής που βγήκε στον Πόντο , βγήκε από ... τουρκικές ψήφους ! :smt005: Για τέτοιες μαϊμουδιές μιλάμε.Εννοείται πως παρά την άψογη στάση του , τον εκτέλεσαν ως αυτονομιστή το 1921.
Εικόνα
Εικόνα

Εικόνα
Πόντιοι ένοπλοι

Εικόνα
Εικόνα
Εικόνα

εκλογές 1914
Εικόνα
Εικόνα
… εις μικράς μεν ατυχίας ευρεθήσεται φίλος, εις μεγίστην δε και επιμένουσαν συμφοράν μηδείς σε πλανήση , φίλος ουκ έσται . ( Στρατηγικόν Κεκαυμένου )

Άβαταρ μέλους
Ζαποτέκος
Δημοσιεύσεις: 5596
Εγγραφή: 14 Ιαν 2019, 17:08

Re: ποντος 19 μαίου

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Ζαποτέκος » 04 Μάιος 2021, 15:08

Τον 19ο αι. οι χριστιανοί της Οθωμανίας εξαιρούνταν απ' την στράτευση. Πολλοί κρυπτοχριστιανοί αποκαλύφθηκαν προκειμένου να μην στρατολογηθούν. Οι οθωμανικές αρχές πολλές φορές δεν δέχονταν την χριστιανική τους δήλωση. Στα 1908 , με την άνοδο των Νεοτούρκων , όλοι θα στρατεύονταν , αφού υποτίθεται ότι υπήρχε ισότητα μεταξύ των εθνοτήτων της Τουρκίας. Οι Έλληνες της Μ. Ασίας ήταν θετικοί στο να καταταγούν στον τούρκικο στρατό. Θα αποκτούσαν στρατιωτική εμπειρία και την εμπιστοσύνη των Τούρκων συμπατριωτών τους. Διαπίστωσαν γρήγορα όμως πως τα πράγματα δεν ήταν όπως τα φαντάζονταν. Τα στρατιωτικά αξιώματα προορίζονταν μόνο για τους Τούρκους, οι Έλληνες χρησιμοποιούνταν μόνο σε βάναυσες τεχνικές εργασίες, τις περισσότερες φορές δεν τους έδιναν καν όπλο και η συμπεριφορά των μουσουλμάνων απέναντί τους ήταν από υβριστική ως βίαια. Αφού δεν αποκόμιζαν πλεονεκτήματα απ' την κατάταξή τους στον τούρκικο στρατό, οι Έλληνες προσπαθούσαν να αποφύγουν την στρατολόγηση. Για να τα καταφέρουν πλήρωναν βαριά φορολογία εξαγοράς θητείας ή γίνονταν λιποτάκτες.

_______________________________________________


Εικόνα
Εικόνα

1915. Διωγμός Αρμενίων. Αν και προπολεμικά οι Έλληνες του Πόντου δεν τα πήγαιναν καλά μαζί τους , τους βοηθούν. Διωγμός Ποντίων.
Εικόνα
Εικόνα

Προσπάθεια δημιουργίας ποντιακού κράτους. Εξετάστηκαν οι εξής λύσεις : 1) Ανεξάρτητο ποντιακό κράτος με συνεργασία μουσουλμάνων και χριστιανών του Πόντου. 2) Αυτόνομο ποντιακό κράτος , εντός της Τουρκίας, με συνεργασία μουσουλμάνων και χριστιανών του Πόντου 3) Αυτόνομο ποντιακό κράτος ενωμένο με την Αρμενία σε μια συνομοσπονδία , με μεγάλους βαθμούς ελευθερίας και ανεξαρτησίας για τα δυο κράτη ( Αρμενία , Πόντος ). 4) Ο Πόντος να γίνει επαρχία του αρμενικού κράτους με μεγάλο βαθμό αυτονομίας για τον Πόντο.
Τίποτα απ' τα παραπάνω δεν καρποφόρησε. Όχι τόσο εξαιτίας των διχογνωμιών ( Ελλαδιτών - Ποντίων , Ελληνοποντίων - Τουρκοποντίων , Ποντίων - Αρμενίων, , Ποντίων μεταξύ τους, Ποντίων του Πόντου - Ποντίων της διασποράς , Αρμενίων μεταξύ τους κ.α. ) , όσο εξαιτίας των διεθνών συνθηκών.
Οι Άγγλοι απέσυραν τον μικρό στρατό τους απ' τον Καύκασο και άφησαν το πεδίο ελεύθερο στον Κεμάλ και στους Μπολσεβίκους. Το θνησιγενές αρμενικό κράτος διήρκησε μόλις 2 έτη και ενσωματώθηκε στην Ρωσία ( εκτός των περιοχών που παρέδωσαν οι μπολσεβίκοι στον Κεμάλ ).
Οι ΗΠΑνοί έδειξαν ενδιαφέρον για τους Αρμενίους. Έκριναν όμως ασύμφορο να αναλάβουν εντολή προστασίας μόνο για την Αρμενία. Αν ήταν για όλη την Τουρκία κάτι γινόταν. Επίσης τους φάνηκαν πειστικότερες οι θέσεις του Κεμάλ και ανεδαφικές αυτές των Ποντίων.

Έγινε προσπάθεια δημιουργίας τακτικού ποντιακού στρατού ( εκτός του αντάρτικου ). Μαζεύτηκαν 370 εθελοντές που τελικά όμως εντάχθηκαν στον ελληνικό στρατό της Σμύρνης.
Εικόνα
Εικόνα
Εικόνα
Με την Συνθήκη των Σεβρών ο Ανατολικός Πόντος ενσωματωνόταν στην Αρμενία. Αλλά η Αρμενία ηττήθηκε απ' τους Τουρκους και τους Ρώσους.
Εικόνα

Πόντιοι ένοπλοι
Εικόνα
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος Ζαποτέκος την 04 Μάιος 2021, 15:37, έχει επεξεργασθεί 1 φορά συνολικά.
… εις μικράς μεν ατυχίας ευρεθήσεται φίλος, εις μεγίστην δε και επιμένουσαν συμφοράν μηδείς σε πλανήση , φίλος ουκ έσται . ( Στρατηγικόν Κεκαυμένου )

Άβαταρ μέλους
Ζαποτέκος
Δημοσιεύσεις: 5596
Εγγραφή: 14 Ιαν 2019, 17:08

Re: ποντος 19 μαίου

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Ζαποτέκος » 04 Μάιος 2021, 15:31

Οι Έλληνες του Πόντου ήταν μειοψηφία. Απ' το 1860 και μετά όμως ο αριθμός τους άρχισε να μειώνεται ακόμη πιο πολύ , εξαιτίας της βίας των μουσουλμάνων , αλλά κυρίως, λόγω εξεύρεσης εργασίας. Μετανάστευσαν λοιπόν σε Κωνσταντινούπολη , Σμύρνη , Ελλάδα , Ρωσία , Καύκασο κ.α. Απ' το 1912 οι διωγμοί έγιναν εντονότεροι , και έτσι στα 1920 ο χριστιανικός πληθυσμός του Πόντου είχε μειωθεί παραπάνω από 50 %.
Με την ήττα της Τουρκίας στον Α΄ΠΠ πολλοί ήθελαν να γυρίσουν πίσω, για να πυκνώσει ο χριστιανικός πληθυσμός του Πόντου και δημιουργηθεί αυτόνομο ποντιακό κράτος . Οι πονηροί Τούρκοι όμως είχαν θεσπίσει νόμους που έλεγαν πως όποιος έλειπε για μεγάλο χρονικό διάστημα απ' την πατρίδα του , έχανε και την περιουσία του. Πώς θα γύριζαν λοιπόν πίσω οι Έλληνες χωρίς περιουσίες ; Βασικό λοιπόν αίτημα των Ποντίων μεταναστών ήταν η απόδοση των χαμένων περιουσιών προκειμένου να επιστρέψουν.
Εικόνα

Κατά τον Α΄ΠΠ πόλεμο οι Ρώσοι κατέλαβαν προσωρινά τον Ανατολικό Πόντο. Μόλις τον εγκατέλειψαν , ολόκληρος ο αστικός πληθυσμός της Τραπεζούντας μετανάστευσε στην Ρωσία ( κυρίως στον Καύκασο )!!! :o Έμειναν στην Τραπεζούντα μόνο 6000 Ρωμιοί μετανάστες απ' την μικρασιατική ενδοχώρα !
Εικόνα

________________________________________
Οι προτάσεις για την δημιουργία κρατικού μορφώματος στον Πόντο.
Εικόνα
___________________________
Οι Πόντιοι μετανάστες προσέρχονται στον ελληνικό στρατό. Συνολικά 4.000. Υπήρχαν και 3000 αντάρτες στον Πόντο.
Εικόνα

__________________________________________
Εικόνα
Εικόνα

Το κράτος του Πόντου που θα δημιουργείτο.
( με κλικ μεγαλώνει )
Εικόνα

____________________________________

Οι εξελίξεις.

( Ο Χρύσανθος ήταν ο μητροπολίτης Τραπεζούντας που έτρεχε για την δημιουργία ποντιακού κράτους. Η συμπεριφορά του ήταν άψογη και προς τους Τούρκους κατά την δίχρονη ρωσοκρατία του Πόντου. Είναι αυτός που αρνήθηκε να ορκίσει την κυβέρνηση Τσολάκογλου ).

( Μια άλλη πολιτική μορφή του ποντιακού αγώνα ήταν ο μητροπολίτης Αμισού Γερμανός Καραβαγγέλης. Ο γνωστός Μακεδονομάχος. )

Εικόνα
Εικόνα

συνεχίζεται ...
Τελευταία επεξεργασία από το μέλος Ζαποτέκος την 04 Μάιος 2021, 16:10, έχει επεξεργασθεί 2 φορές συνολικά.
… εις μικράς μεν ατυχίας ευρεθήσεται φίλος, εις μεγίστην δε και επιμένουσαν συμφοράν μηδείς σε πλανήση , φίλος ουκ έσται . ( Στρατηγικόν Κεκαυμένου )

Άβαταρ μέλους
Ζαποτέκος
Δημοσιεύσεις: 5596
Εγγραφή: 14 Ιαν 2019, 17:08

Re: ποντος 19 μαίου

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Ζαποτέκος » 04 Μάιος 2021, 16:04

συνέχεια απ' το προηγούμνο

Εικόνα
Η επικράτηση των Μπολσεβίκων στον Καύκασο είχε σαν αποτέλεσμα 150.000 Πόντιοι του Καυκάσου να μεταναστεύσουν δια θαλάσσης στην Μακεδονία και στην Θράκη. Οι 40.000 από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην καμένη Θεσσαλονίκη σε συνθήκες πείνας και εξαθλίωσης. :c040: Η εξαθλίωση των προσφύγων προστέθηκε στην εξαθλίωση των πυροπαθών ( άνοιξη 1920 ). Το ελληνικό κράτος σκέφτηκε να μεταφέρει τους Ποντίους από τον Καύκασο στον μικρασιατικό Πόντο. Αλλά θα 'ταν έτσι σαν να τους παραδίδει στον Κεμάλ. Ήδη τον Ιούνιο του 1920 είχαν ξεκινήσει οι διωγμοί κατά των Ελλήνων της Κερασούντας.
Εικόνα
Εικόνα

Με την επικράτηση του Κεμάλ ( 1920 ) ο Χρύσανθος δεν επέστρεψε ποτέ στην Τραπεζούντα. Δυστυχώς το κατασχεθέν από τους Τούρκους αρχείο του αποτέλεσε αποδεικτικό υλικό για την καταδίκη Ποντίων που είχαν εργαστεί για την αυτονομία του Πόντου. Μέχρι και ο πρώτος Πόντιος βουλευτής , ο Κωφίδης , που είχε τηρήσει άψογη στάση απέναντι στους Νεότουρκους και είχε ακολουθήσει "ρεαλιστική' πολιτική , θανατώθηκε. :cry
Εικόνα
Εικόνα

Πηγή : Ελλήνων Ιστορικά, Η γενοκτονία των Ποντίων
… εις μικράς μεν ατυχίας ευρεθήσεται φίλος, εις μεγίστην δε και επιμένουσαν συμφοράν μηδείς σε πλανήση , φίλος ουκ έσται . ( Στρατηγικόν Κεκαυμένου )

Άβαταρ μέλους
Ju-87
Δημοσιεύσεις: 3273
Εγγραφή: 19 Μάιος 2018, 14:16

Re: ποντος 19 μαίου

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Ju-87 » 04 Μάιος 2021, 16:29

Yochanan έγραψε:
18 Μάιος 2019, 15:42
α ναι. αυριο τη γιορτάζουμε.
Έχουν κάνει οι Οβραίοι του Αssραηλ κανένα μνημείο αφιερωμένο στην αρμενική ή την ποντιακή ή την ασσυριακή γενοκτονία; Και αν όχι, γιατί εμείς έχουμε γεμίσει τις πόλεις μας με μνημεία για το "ολοκαύτωμα" ;
zteo έγραψε:
26 Σεπ 2019, 10:02
Μακαρι να ειχε παρει ο Τιτο την Μακεδονια.

Εάν οι κομμουνιστές κάνανε επανάσταση στην Κόλαση, θα έκανα τουλάχιστον ένα θετικό σχόλιο υπέρ του Διαβόλου.

Άβαταρ μέλους
Ζαποτέκος
Δημοσιεύσεις: 5596
Εγγραφή: 14 Ιαν 2019, 17:08

Re: ποντος 19 μαίου

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Ζαποτέκος » 06 Μάιος 2021, 21:06

Προς την δημιουργία τουρκικού έθνους - κράτους.

Γεώργιος Μαργαρίτης , Περιοδικό Ελλήνων Ιστορικά :
Το 1912, σύμφωνα με τις Οθωμανικές απογραφές, η Πόλη είχε 260.000 Έλληνες απέναντι σε 450.000 Τούρκους και σε 140.000 εκπροσώπους των υπόλοιπων εθνών, γλωσσών και θρησκειών (το Πατριαρχείο, μάλιστα, στις δικές του εκτιμήσεις θεωρούσε την Πόλη περισσότερο πολυεθνική με 310.000 Τούρκους, 235.000 Έλληνες και 340.000 από τους άλλους). Μερικά από τα περίχωρα της πρωτεύουσας ήταν, μάλιστα, περισσότερο Ελληνικά: στην Καλλίπολη καταμετρήθηκαν 90.000 Έλληνες έναντι 32.000 Τούρκων, ενώ στην γειτονική Τσατάλτζα 55.000 Έλληνες έναντι 16.000 Τούρκων. Αυτά για την Ευρωπαϊκή πλευρά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Εκτός όμως από την Ευρωπαϊκή πλευρά, η Μικρά Ασία ήταν η άλλη μεγάλη γεωγραφική ενότητα της Αυτοκρατορίας στην οποία ζούσαν σημαντικοί Ελληνικοί πληθυσμοί. Στη ζώνη αυτή κατοικούσαν το 1912 (υπολογισμοί του τότε Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως) περίπου 9.700.000 άτομα από τα οποία τα 7.050.000 ήταν Τούρκοι, τα 1.780.000 Έλληνες (Ελληνορθόδοξοι θα ήταν η πλέον ακριβής έκφραση καθώς, ας μην το λησμονούμε, εκείνη την εποχή καταγράφονταν κυρίως θρησκευτικές επιλογές και πρακτικές), οι 610.000 Αρμένιοι και οι υπόλοιποι ανήκαν σε άλλες λιγότερο σημαντικές -ως προς τους αριθμούς- εθνότητες.

Η γενική αυτή κατανομή όμως δεν ανταποκρινόταν στις επιμέρους περιοχές της μεγάλης Μικρασιατικής γεωγραφικής ενότητας. Όσον αφορά στους Έλληνες (Ελληνορθόδοξους) διακρίνονται με σαφήνεια δύο ζώνες όπου η συγκέντρωση των πληθυσμών τους έχει ιδιαίτερο βάρος. Η πρώτη περιελάμβανε τις ακτές του Αιγαίου, της Προποντίδας και της θάλασσας του Μαρμαρά, στη δυτική πλευρά της Μικράς Ασίας, και διοικητικά περιελάμβανε τις περιφέρειες του Αϊδινίου (Σμύρνης) με 623.000 Έλληνες, της Προύσσας με 278.000, της Νικομήδειας (Izmit) με 73.000 και την Ασιατική ακτή της Κωνσταντινούπολης με 74.000.


Συνολικά δηλαδή οι εκεί Έλληνες υπολογίζονταν από το Πατριαρχείο σε περίπου 1.047.000 και αποτελούσαν κάτι περισσότερο από σημαντικό μέρος του πληθυσμού απέναντι σε 2.375.000 Τούρκους, 200.000 Αρμενίους και μερικές δεκάδες χιλιάδες λοιπών εθνοτήτων. Η δεύτερη ζώνη συγκέντρωσης Ελληνικών πληθυσμών στη Μικρά Ασία -που θα μας απασχολήσει πιο διεξοδικά στη συνέχεια- βρισκόταν στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στο βορειοανατολικό τμήμα της Μικράς Ασίας. Στην περιφέρεια της Τραπεζούντας καταγράφονταν από την ίδια πηγή 354.000 Έλληνες σε συνολικό πληθυσμό 1.362.000 κατοίκων (οι 958.000 Τούρκοι). Αυτός ήταν ο σημαντικός όγκος του Ελληνισμού του Πόντου.
Στις δύο αυτές ζώνες συγκεντρώνονταν, λοιπόν, οι 1.401.000 από τους 1.783.000 Ελληνορθόδοξους που κατέγραψε το Πατριαρχείο και αποτελούσαν το 27,5% του συνολικού πληθυσμού των αντίστοιχων περιοχών.
Στις υπόλοιπες περιοχές της Μικράς Ασίας, όπου επίσης υπήρχαν μικρότεροι θύλακες Ελληνορθοδόξων καταγράφονταν 382.000 Ελληνορθόδοξοι σε συνολικό πληθυσμό 4.602.000, αποτελούσαν δηλαδή μόλις το 8,3% του πληθυσμού. Η σύγκριση των δύο ποσοστών συνηγορεί για τη συγκέντρωση του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας στις δύο ζώνες που προαναφέραμε, στις δυτικές – βορειοδυτικές ακτές της Μικρασιατικής χερσονήσου και τον Πόντο.

Εάν θεωρήσουμε τον Πόντο σε μια ευρύτερη της διοικητικής έκτασή του, τότε υπολογίζουμε ότι περιλάμβανε ίσως δύο εκατομμύρια κατοίκους στην πρώτη δεκαετία του εικοστού αιώνα. Από αυτούς οι 450.000 ήσαν Ελληνορθόδοξοι ή Έλληνες (η μόνη διαφορά βρισκόταν πλέον στο βαθμό πολιτικής – εθνικής συνείδησης) -ποσοστό 22%- και οι 150.000 Αρμένιοι- ποσοστό 7% περίπου.

(...)

Η περίπτωση του Πόντου μπορεί ίσως να μας εξηγήσει το πώς δημιουργήθηκε αυτό το αίσθημα το οποίο, μέσα από τη βαθιά πικρία, προοδευτικά έχτιζε τις προϋποθέσεις για έναν Τουρκικό εθνικισμό. Οι Μουσουλμάνοι, αγρότες στη συντριπτική τους πλειονότητα, διατήρησαν, ακόμα και σε αυτή τη φάση του Τανζιμάτ, ένα αμφιλεγόμενο «προνόμιο». Στρατεύονταν και πήγαιναν στον πόλεμο. Έτσι έγινε και στα 1877 – 1878. Οι Μουσουλμάνοι αγρότες της Ανατολίας πολέμησαν σκληρά στα Βαλκάνια, στις διαβάσεις του Καυκάσου, στα όρη και τις πεδιάδες της Ανατολίας. Πέθαναν εκεί κατά δεκάδες χιλιάδες. Ο Οθωμανικός στρατός αυτής της περιόδου -ως και τον Α’ Π. Π.- ήταν διάσημος για τις απώλειες που είχε έξω και μακριά από τα πεδία των μαχών.

Η ανύπαρκτη επιμελητεία, η επίσης ανύπαρκτη υγειονομική υπηρεσία, η κακή διατροφή, οι άθλιες συνθήκες στρατοπεδείας προκαλούσαν εκατόμβες θυμάτων ερήμην του εχθρού σε πόλεμο, αλλά και σε ειρήνη. Η στράτευση θεωρείτο ένα είδος θανατικής καταδίκης και μόνο πολύ γεροί οργανισμοί ζούσαν αρκετά ώστε να επιστρέψουν στα χωριά και τις αγροτικές εργασίες τους. Όσοι όμως επέστρεφαν από την κόλαση του στρατού και του πολέμου ανακάλυπταν, προφανώς με κάποια δόση απογοήτευσης, ότι, ανεξάρτητα από τις δικές τους θυσίες και την όποια έκβαση του πολέμου, άλλοι είχαν επωφεληθεί από αυτόν.

Οι Χριστιανοί, Ελληνορθόδοξοι ή Αρμένιοι, αφενός δεν είχαν πάει να πολεμήσουν για την κοινή -στο πλαίσιο του Τανζιμάτ- πατρίδα, αλλά και εκμεταλλεύονταν τις νέες ευκαιρίες σε συνεργασία με τον εχθρό – τους Ρώσους στην εδώ περίπτωση. Εργάζονταν στις εταιρίες των τελευταίων, έκαναν εμπόριο μαζί τους, χρηματοδοτούσαν τις εξορμήσεις τους στις παραγωγικές πηγές της ενδοχώρας. Είχαν φυσικά χάσει τα παλαιά τους προνόμια, όπως τα εκχωρούσε άλλοτε η Πύλη, αλλά απολάμβαναν την προστασία των προξένων, που αποτελούσαν αληθινή παράλληλη εξουσία σε αυτήν την τελευταία φάση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Πολλές φορές τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις ήταν άνισα διαμοιρασμένες: Οι διομολογήσεις περιλάμβαναν συχνά και όσους εργάζονταν για λογαριασμό των ισχυρών Ευρωπαϊκών δυνάμεων και αυτοί ήσαν βασικά Χριστιανοί της Αυτοκρατορίας. Οι Ρωμιοί και οι Αρμένιοι ενίσχυαν τη θέση τους παρά τους μικρούς αριθμούς τους. Οι οικονομικές και πνευματικές ελίτ που δημιουργούσαν τα σχολεία τους ενισχύονταν ακόμα περισσότερο με την ίδρυση ξένων σχολείων, όπου διδάσκονταν ξένες γλώσσες και στην ουσία προετοιμάζονταν στελέχη για τις αυριανές καπιταλιστικές επιχειρήσεις του Οθωμανικού χώρου. Μεγαλοπρεπή εκπαιδευτικά ιδρύματα ξεπηδούσαν από το πουθενά στο πουθενά.

Το λαμπρό συγκρότημα του Κολεγίου «Ανατόλια» στη Μερζιφούντα του Πόντου (πρόγονος του σημερινού «Ανατόλια» της Θεσσαλονίκης) αποτελεί ίσως το πλέον εύγλωττο παράδειγμα για το τι σήμαινε εκπαίδευση για τους Χριστιανούς αστούς του Πόντου και το πόσα επένδυαν οι δυτικοί -ακόμα και οι Αμερικανοί- πάνω σε αυτούς. Η κατάσταση που διαμορφωνόταν στο περιθώριο των μεταρρυθμίσεων είχε αναστατώσει τους ντόποιους Μουσουλμανικούς πληθυσμούς και είχε ανησυχήσει την Οθωμανική κυβέρνηση.

(...)

Μετά το 1878 και τη Συνθήκη του Βερολίνου μεγάλοι αριθμοί Μουσουλμάνων προσφύγων έφθασαν στην Αυτοκρατορία προερχόμενοι από τις περιοχές που χάθηκαν, τον Καύκασο, το Καρς, τη Βοσνία, τη Βουλγαρία κ.λπ. Σημαντικό ποσοστό από αυτούς εγκαταστάθηκε στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, στην Ανατολία και τον Πόντο. Όπως και οι στρατιώτες του ηττημένου Οθωμανικού στρατού, οι πρόσφυγες έβλεπαν με αυξανόμενη καχυποψία και εχθρότητα τους Χριστιανούς συμπατριώτες τους που επωφελούνταν από τη συμφορά των άλλων. Ο Αβδούλ Χαμήτ και η ανακτορική ελίτ της Κων/πολης θέλησαν να μετατρέψουν αυτή τη δυσαρέσκεια των Μουσουλμάνων σε ενοποιητικό στοιχείο της Αυτοκρατορίας.

Προώθησαν την ιδεολογία του Πανισλαμισμού, που απαντούσε στη Χριστιανική πρόκληση -στην αποικιοκρατική εισβολή δηλαδή- και εξασφάλιζε έστω και προσωρινά τη συστράτευση των μη Τούρκων Μουσουλμάνων της χώρας – των Κούρδων, των Αράβων, των Ιρακινών. Στα 1894 – 1896 τα πρώτα θύματα αυτής της πολιτικής ήσαν οι Αρμένιοι. Οι σχέσεις τους με τη Ρωσία τους τοποθετούσαν στην κορυφή των κινδύνων. Υπήρχαν όμως και περισσότερα:.Το εθνικό κίνημα των Αρμενίων είχε εκδηλωθεί πρώιμα, πολύ πριν εκδηλωθούν ανάλογα κινήματα από τις άλλες εθνότητες.

Ο Ελληνισμός, λόγου χάρη, δεν είχε επιδείξει τάσεις απόσχισης, ίσως επειδή το μικρό και χωρίς δυνατότητες ελληνικό κράτος ελάχιστα ενέπνεε ως στήριγμα και αρωγός, ίσως επειδή η ιδέα της Ελληνορθοδοξίας ως βασικής συνιστώσας μιας αναγεννημένης Αυτοκρατορίας συγκινούσε και την Ελληνική ελίτ του πλούτου -τους τραπεζίτες και μεγαλέμπορους της Κωνσταντινούπολης- και το Πατριαρχείο. Αντίθετα, οι Αρμένιοι εκδήλωσαν τις μαχητικές τους διαθέσεις υιοθετώντας ριζοσπαστικές ιδεολογίες και πολιτικές – ενίοτε στα όρια του αναρχισμού.

Αυτό τους οδήγησε σε άμεση και μετωπική σύγκρουση τόσο με την Οθωμανική εξουσία όσο και με τα πλήθη των δυσαρεστημένων Μουσουλμάνων που έβλεπαν σε αυτούς όλη την κακοδαιμονία της χώρας τους και του εαυτού τους. Οι διετία των διωγμών και των ακροτήτων κόστισε τη ζωή σε 100.000 Αρμένιους και αποτέλεσε το προοίμιο της πολύ μεγαλύτερης τραγωδίας του 1915.

(...)

( Περίοδος Νεοτούρκων - 1908 )

Ο Αβδούλ Χαμήτ Β’ εκθρονίστηκε, οι πρωτεργάτες της αντεπανάστασης απαγχονίστηκαν δημόσια και η «Ένωση και Πρόοδος» [ Νεότουρκοι ] μπήκε στην πλέον ριζοσπαστική της φάση. Μέσα σε κλίμα σφοδρών συγκρούσεων στην κορυφή, προωθήθηκαν εκρηκτικές μεταρρυθμίσεις στη βάση. Η πλέον καταλυτική από αυτές ήταν η -αυτονόητη στις νέες συνταγματικές συνθήκες- στράτευση των Χριστιανών, των Εβραίων και άλλων αλλόθρησκων ή αλλοεθνών υπηκόων της Αυτοκρατορίας στον Οθωμανικό στρατό. Η άρνηση του μέτρου και η αντίδραση σε αυτό υπήρξαν σχεδόν καθολικές. Όσοι ως τότε εξαιρούνταν της στρατιωτικής θητείας έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να αποτρέψουν αυτή την εξέλιξη.

Όταν οι μηχανισμοί του στρατού επιχείρησαν να την επιβάλουν, τότε η επικράτεια γέμισε ανυπότακτους και, ενίοτε, όταν τα μέτρα έγιναν υπερβολικά πιεστικά, ένοπλους αντάρτες στα βουνά. Όσοι τελικά στρατεύονταν, μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς, ήσαν στρατιώτες απόλυτα αναξιόπιστοι, τελείως ακατάλληλοι για μάχιμες μονάδες. Έτσι γεννήθηκαν τα Τάγματα Εργασίας, τα «Αμελέ Ταμπουρού» τα οποία θα γίνονταν διάσημα στη διάρκεια του επόμενου Παγκόσμιου Πολέμου. Στα 1911, σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας του μέτρου της στρατολογίας, η Αλβανία αποστάτησε ζητώντας την ανεξαρτησία της.

Μέσα στη γενικευμένη κρίση η Ιταλία επιτέθηκε στη Λιβύη και ξεκίνησε ένας μακρόχρονος πόλεμος που κράτησε ένα χρόνο (Οκτώβριος 1911 – 1912) και που οδήγησε τον Ιταλικό στρατό στα Δωδεκάννησα και τον Ιταλικό στόλο στις πύλες των Δαρδανελίων. Τον Οκτώβριο του 1912 τα μικρά βαλκανικά κράτη συνασπίστηκαν και σε δύο Βαλκανικούς Πολέμους -ενάντια στην Υψηλή Πύλη από κοινού και κατόπιν ενάντια στους προηγούμενους συμμάχους τους- αναδιαμόρφωσαν τα Βαλκάνια μακριά πλέον από την εξουσία του όποιου σουλτάνου. Οι πόλεμοι προκάλεσαν νέα μεγάλα κύματα προσφύγων ενώ, για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση, συνοδεύτηκαν από αμέτρητες πραγματικές ή φανταστικές ιστορίες σφαγών, βασάνων και εξευτελισμών σε βάρος των Μουσουλμανικών πληθυσμών.

Το κλίμα που δημιουργήθηκε, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πάλι οι Μουσουλμάνοι επίστρατοι -βασικά οι μονάδες των κληρωτών που συγκρότησαν οι αγρότες της Ανατολίας- ματώθηκαν στα αμέτρητα πεδία των μαχών ή πέθαναν από τις στερήσεις και τις αρρώστιες -τη χολέρα και τον τύφο – σε απερίγραπτα στρατόπεδα αιχμαλώτων, οδήγησε σε σκλήρυνση την Οθωμανική κοινωνία, που πλέον γινόταν με ταχείς ρυθμούς Τουρκική κοινωνία.

(...)

( Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος )

Σε πολλά μέτωπα ο Τουρκικός στρατός υπερέβαλε εαυτόν και πέτυχε απρόσμενες -σε σύγκριση με προηγούμενες επιδόσεις του- στρατιωτικές νίκες. Η άμυνα των Δαρδανελίων, οι νίκες στο Ιράκ, οι αρχικές επιτυχίες στο Σινά, η αναχαίτιση των πρώτων Ρωσικών επιθέσεων στον Καύκασο. Οι νίκες αυτές όμως κτίσθηκαν πάνω σε εκατόμβες θυμάτων – πάνω στο πραγματικό ξεκλήρισμα των στρατεύσιμων ηλικιών της Τουρκίας.

Όπως έγινε και στους Βαλκανικούς Πολέμους, η τρομερή αυτή φθορά ανθρώπων οφειλόταν στην ανεπάρκεια του Οθωμανικού κρατικού μηχανισμού, που έριχνε στα μέτωπα δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες που δεν μπορούσε να εφοδιάσει, να προστατέψει από τις αρρώστιες, να συντηρήσει με κάθε σημασία της λέξης. Οι Τούρκοι στρατιώτες κυριολεκτικά λιμοκτονούσαν και πλήρωναν τις νίκες του 1914 – 1916 με κόστος δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με εκείνο που προκαλούσε ο εχθρός. Για τους «σκληρούς» της Κωνσταντινούπολης ο πόλεμος είχε δύο άξονες. Ο πρώτος ήταν η συμμετοχή στη συμμαχία των αναμενόμενων νικητών -των Κεντρικών δυνάμεων- που θα επέλυε, πίστευαν, τα διεθνή προβλήματα της Τουρκίας.

Πραγματικά τα ξένα κεφάλαια, οι διομολογήσεις και οι επαχθείς δανειακές συμβάσεις της Αυτοκρατορίας αφορούσαν κυρίως τις δυνάμεις της «Εγκάρδιας Συνεννόησης» (Αντάντ). Ο δεύτερος ήταν ο εκτουρκισμός της Αυτοκρατορίας. Οι εθνότητες, οι ομάδες, οι συνιστώσες του Οθωμανικού χώρου που θα συντάσσονταν ή θα ευνοούσαν τον εχθρό δεν θα είχαν πλέον θέση στο κράτος που θα προέκυπτε από τον πόλεμο. Στα 1916 η στροφή των Αραβικών φυλών προς τη Βρετανία χαρακτηρίστηκε ως προδοσία στην Πόλη και έγινε προσπάθεια να τιμωρηθούν με την τακτική της «καμένης γης». Στα 1915, όμως, η προδιάθεση των Αρμενίων να συνταχθούν με τους Ρώσους οδήγησε στην πρώτη μεγάλη τραγωδία του 20ού αιώνα: στην εξόντωσή τους.


Πίσω από τις αποφάσεις για τη γιγαντιαία επιχείρηση εκτόπισης του Αρμενικών πληθυσμών της Ανατολίας κρύβονται στρατιωτικοί λόγοι αλλά και ριζοσπαστικές ανομολόγητες προθέσεις εθνοκάθαρσης. Ήταν μάλλον απίθανο να εκτιμούσαν οι Οθωμανοί ιθύνοντες ότι η εκτόπιση των Αρμενίων μπορούσε να γίνει με κάποιον οργανωμένο τρόπο που θα απέτρεπε τη μαζική τους εξόντωση. Σε αυτή τη φάση ήδη του πολέμου ολόκληρες οθωμανικές στρατιές είχαν αποδεκατιστεί εξαιτίας της αδυναμίας του Οθωμανικού κράτους να τις εφοδιάσει με τα στοιχειωδώς απαραίτητα. Θα ήταν απίθανο το ίδιο αυτό κράτος να μπορέσει να συνδράμει το βάρος εκατοντάδων χιλιάδων ξεριζωμένων ανθρώπων.

Οι 600.000 ή ίσως 800.000 νεκροί :xena: αυτής της τρομερής ιστορίας ήταν το φυσικό αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών – επιτελικών αποφάσεων. Δεν ήταν «ατύχημα» – εμπεριείχε την προμελέτη και το σχεδιασμό. Παραδόξως, η Οθωμανική Αυτοκρατορία παρουσίασε σημάδια κάμψης και κατάρρευσης μόλις στα 1917, την τρίτη χρονιά του πολέμου. Μέχρι τότε με εκατόμβες στρατιωτών, με την εξάντληση όλων των αποθεμάτων και εφεδρειών της χώρας, οι Οθωμανικές δυνάμεις κρατούσαν αξιοπρεπώς τη θέση τους στα μέτωπα. Ήταν μια επίδοση αντίστοιχη με εκείνη της Τσαρικής Ρωσίας ή και της Γαλλίας, που, τον ίδιο αυτό χρόνο, κράτησε τη συνοχή του στρατού της με βίαια ως και βάρβαρα μέσα και χάρη στην Αμερικανική βοήθεια σε χρήματα και υλικά.

Η τελευταία αναλαμπή της Οθωμανικής ισχύος -που σχετίζεται μάλιστα με τον Πόντο- οφειλόταν στην κατάρρευση της Τσαρικής Ρωσίας. Ο Τουρκικός στρατός ανακατέλαβε τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας και προχώρησε μάλιστα μέσα στα Ρωσικά εδάφη του Καυκάσου εγκαθιστώντας μια σύντομη Τουρκική κυριαρχία στα πετρελαιοφόρα πεδία του Μπακού. Στις 30 Οκτωβρίου του 1918 η εφήμερη τελευταία δόξα κατέρρευσε, καθώς η κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης συνθηκολόγησε στον Μούδρο.

(...)
Mετά την εξολόθρευση των Αρμενίων και τον προσεταιρισμό των Κούρδων -μέσα και από τη μεταφορά Αρμενικών περιουσιών σε ισχυρούς παράγοντες των Κούρδων- :011: το μόνο εμπόδιο για τον εκτουρκισμό της Μικράς Ασίας ήσαν οι Ελληνορθόδοξοι πληθυσμοί. Οι δημογραφικοί συσχετισμοί ήσαν, σε αυτήν την περίπτωση, πιο ισορροπημένοι, σε σχέση με την Αρμενική περίπτωση, παρέμεναν όμως εξαιρετικά δυσμενείς για το Ελληνικό στοιχείο.

Το τελευταίο είχε σημαντικά συρρικνωθεί στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς πλήθη προσφύγων είχαν ήδη εγκαταλείψει τις εστίες τους για να αποφύγουν τις ελλείψεις, την πείνα, την ανασφάλεια και, προπαντός, τη στράτευση των ανδρών, στις βοηθητικές μονάδες του Οθωμανικού στρατού – στα Τάγματα Εργασίας. Κάτι ανάλογο όμως είχε συμβεί και με τους Τουρκικούς πληθυσμούς, οι οποίοι όμως κάλυπταν σε κάποιο ποσοστό τις χαοτικές απώλειες που είχαν προκαλέσει ο πόλεμος και οι στερήσεις -ίσως περισσότεροι από 2.000.000 Τούρκοι να είχαν σκοτωθεί ή πεθάνει από το 1911 ως το 1918- με την έλευση προσφύγων από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Οι ζώνες μάλιστα υποδοχής των Μουσουλμάνων προσφύγων ήσαν ακριβώς εκείνες όπου το Ελληνικό στοιχείο παρουσίαζε τις ευνοϊκότερες αριθμητικές αναλογίες – βορειοδυτικές ακτές της Μικράς Ασίας και Πόντος. Παρά τις αυξομειώσεις των πληθυσμών, η αριθμητική αναλογία ήταν καταθλιπτικά σε βάρος των Ελλήνων, τους οποίους γενικότερα δεν ευνοούσαν ούτε οι ευρύτερες ανθρωπογεωγραφικές παράμετροι. Τα κύματα της μετανάστευσης προς τις Μικρασιατικές ακτές -του Αιγαίου ή της Μαύρης Θάλασσας- είχαν αντιστραφεί από το 1911 τουλάχιστον και η γενική τάση βρισκόταν στην επιστροφή προς τη διευρυμένη εξάλλου Ελλάδα, παρά η αναζήτηση τύχης στην εχθρική Ανατολή.

Τυχόν επιτυχία των Ελληνικών σχεδίων για πρόσκτηση μέρους της Μικράς Ασίας θα έπρεπε να στηρίζεται είτε σε καταλυτική παρέμβαση του ξένου παράγοντα -των δυνάμεων- είτε σε ισχυρό αίτημα της Ελληνικής κοινωνίας για υπέρ πάντων αγώνα στη διεκδίκηση αυτή. Η πρώτη παράμετρος εξαντλήθηκε στις «Εντολές» των Συμμάχων για Ελληνική στρατιωτική κατοχή στην Ανατολική Θράκη, στη Σμύρνη και την ενδοχώρα της και, τέλος, στη Συνθήκη των Σεβρών. Τα υπόλοιπα θα έπρεπε να τα διεκδικήσουν οι Έλληνες μόνοι τους. Η δεύτερη παράμετρος υπήρξε ακόμα πιο ασθενής από την πρώτη. Με κάθε σχεδόν τρόπο η Ελληνική κοινωνία του 1919 – 1922 έδειχνε ότι ελάχιστα τη συγκινούσε το Μικρασιατικό όραμα.

Από την εκλογική ήττα του Βενιζέλου τον Νοέμβριο του 1920 ως τη γενίκευση των φαινομένων ανυποταξίας και λιποταξίας που τελικά παρέλυσαν τον Ελληνικό στρατό, τίποτε δεν θύμιζε και δεν συγκρινόταν με εθνικούς ενθουσιασμούς όπως εκείνοι του 1912. Αντίθετα, η Τουρκική πλευρά είχε ξεκαθαρίσει τις προθέσεις και τις συνεπακόλουθες πολιτικές με τις οποίες θα πορευόταν. Η άρνηση των συμφωνιών που υπέγραφε η «αιχμάλωτη» στην Κωνσταντινούπολη σουλτανική κυβέρνηση, η προάσπιση του εθνικού στοιχείου πλέον -όχι πια Αυτοκρατορικού- που είχε απομείνει (δηλαδή της Μικράς Ασίας και της Ανατολίας), η μη συμμόρφωση με τις εντολές των νικητών και η ανασύνταξη ενός Τουρκικού πλέον έθνους – κράτους ήταν οι επαναστατικοί, για την εποχή τους, άξονες, πάνω στους οποίους θεμελιώθηκε το κίνημα του Κεμάλ Ατατούρκ.

Η Ελλάδα, ο Ελληνικός στρατός και μαζί τους οι Ελληνικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας θα πλήρωναν το λογαριασμό αυτής της ανατροπής. Ο σχεδιασμός της Ελληνικής πολιτικής, όπως τη διατύπωσε η κυβέρνηση Βενιζέλου, επικέντρωσε την προσοχή της στη βορειοδυτική Μικρά Ασία – από τη Σμύρνη ως τη θάλασσα του Μαρμαρά-, καθώς ήταν ιδιαίτερα δύσκολη η διεκδίκηση και των δύο ισχυρών κέντρων του Ελληνισμού στη Μικρά Ασία. Αυτό σήμαινε ουσιαστικά εγκατάλειψη του Πόντου ή τη χρησιμοποίηση της εκεί έκρυθμης κατάστασης ως αντιπερισπασμού.

Ίσως γι’ αυτό ο Γερμανός Καραβαγγέλης (γνωστός από τη δράση του στον Μακεδονικό Αγώνα), από τους πλέον σημαντικούς παράγοντες για την εφαρμογή της Ελληνικής πολιτικής, βρέθηκε στη θέση του μητροπολίτη Αμάσειας για να οργανώσει τα Ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή της Σαμψούντας. Ανάμεσα στα άλλα που οργάνωσε ήταν και Χριστιανικά ένοπλα σώματα. Τα τελευταία προϋπήρχαν στην περιοχή του Πόντου από τον καιρό της επιστράτευσης των Χριστιανών στον Οθωμανικό στρατό. Όπως σε πολλές περιπτώσεις στην ευρύτερη ζώνη της Εγγύς Ανατολής, ο συνδυασμός ανυποταξίας και λιποταξίας τροφοδοτούσε ομάδες φυγόδικων που κινούνταν στις παρυφές του αδύναμου κράτους.

Και συνήθως συντηρούνταν σε βάρος του τοπικού πληθυσμού, ανεξάρτητα από τα θρησκευτικά ή εθνικά χαρακτηριστικά του. Πάνω σε τέτοιου είδους σώματα -που συχνά γεννιούνταν απευθείας από την εξέγερση των μονάδων «σκαπανέων» (Αμελέ Ταμπουρού), όπου τοποθετούνταν οι ύποπτοι Χριστιανοί – επένδυσαν και οι Ρώσοι στη διάρκεια του πολέμου. Εξυπακούεται ότι οι κινήσεις αυτές προκάλεσαν ρήξη και εντάσεις ανάμεσα στις θρησκευτικές κοινότητες της περιοχής. Στην Τραπεζούντα, ο επικεφαλής της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας Χρύσανθος Φιλιππίδης -συνεχίζοντας την παράδοση των παλαιών Κομνηνών βασιλέων- εφάρμοσε μια πολύ πιο σύνθετη πολιτική, λαμβάνοντας υπόψη την αδυναμία του Ελληνικού κράτους να συνδράμει αποφασιστικά την υπόθεση του Ελληνισμού του Πόντου.

Στη Ρωσο-Οθωμανική διαμάχη στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Τραπεζούντα και η περιοχή του Πόντου βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου, ο Χρύσανθος ανέλαβε ένα είδος «τρίτης εξουσίας» στο όνομα της προστασίας των τοπικών πληθυσμών. Η επίσημη παράδοση των πολιτικών εξουσιών σε αυτόν από την Οθωμανική στρατιωτική διοίκηση που εγκατέλειπε την πόλη μπροστά στον προελαύνοντα Ρωσικό στρατό παρέμεινε έκτοτε ως συμβολική αναγέννηση της παλαιάς Χριστιανικής κυριαρχίας.


Ο Χρύσανθος, ο οποίος, ας σημειωθεί, είχε εναντιωθεί στη συμμετοχή της Ελλάδας στη Βαλκανική συμμαχία του 1912 -καθότι θεωρούσε ότι αυτή θα έκλεινε το δρόμο προς την Κωνσταντινούπολη-, εκμεταλλεύτηκε την ισχυρή πολιτική του θέση για να διαπραγματευθεί με όλες τις πλευρές -Τούρκους, Ρώσους, Αρμένιους, συμμάχους-, στην κατεύθυνση της όσο το δυνατό μεγαλύτερης αυτονόμησης του Πόντου ή και ανεξαρτοποίησής του. Οι διάφορες εκδοχές του σχεδίου αυτού αποδείχθηκαν χωρίς εξαίρεση εφήμερες και ουτοπικές. Οι τοπικοί συσχετισμοί καθώς και το ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο της περιοχής άφηναν ελάχιστες δυνατότητες για την υλοποίηση χιμαιρικών σχεδίων.

Τον Μάιο του 1919, τις ίδιες σχεδόν ημέρες που τα Ελληνικά στρατεύματα αποβιβάζονταν στη Σμύρνη και ξεκινούσε ο Ελληνο-Τουρκικός Πόλεμος, ο Μουσταφά Κεμάλ έφθασε στη Σαμψούντα για να επιθεωρήσει τη συμμόρφωση του Τουρκικού στρατού στους όρους της ανακωχής με τους νικητές συμμάχους. Στην πράξη, άρχισε την αναδιοργάνωση του κράτους και του στρατού και την αντίσταση στις επιταγές των νικητών. Ένα από τα πρώτα ζητήματα που εξέτασε ήταν η κατάσταση στην περιοχή του Πόντου. Οι κινήσεις των Ρωμιών στην περιοχή και οι γύρω από αυτές σχεδιασμοί της Ελλάδας ή των νικητών συμμάχων έπρεπε να αντιμετωπιστούν με τον πλέον ριζικό τρόπο.

Λίγο αργότερα ο Τοπάλ Οσμάν, πολιτευτής και οπλαρχηγός της περιοχής, άρχισε τον αγώνα του ενάντια στους Έλληνες του Πόντου. Ακολούθησε μια περίοδος μακρόχρονης αναμέτρησης, άλλοτε ανοιχτής, άλλοτε υπόγειας, ανάμεσα στα δύο θρησκευτικά στοιχεία της περιοχής, που πλέον χρειάστηκε να αναμετρηθούν στο χώρο της πολιτικής και του πολέμου. Η αποκοπή των Χριστιανών του Πόντου από τη Σοβιετική πλέον Ρωσία, η απόσυρση του Βρετανικού ενδιαφέροντος για τα πετρέλαια του Καυκάσου, οι παλινωδίες της Ελληνικής κυβέρνησης που άλλοτε έστελνε τα Ελληνικά πολεμικά πλοία να βομβαρδίσουν τις ακτές της περιοχής -χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα- και άλλοτε αδιαφορούσε πλήρως για τα εκεί συμβαίνοντα, σφράγισαν την τύχη του όποιου Ποντιακού Ελληνισμού είχε απομείνει.

Την άνοιξη του 1922 η 10η Μεραρχία του Τουρκικού στρατού καταδίωξε και περιόρισε τα ένοπλα σώματα των Χριστιανών της περιοχής, επαναφέροντας πλήρως την Τουρκική κυριαρχία στη ζώνη αυτή. Εξυπακούεται ότι η «ειρήνευση» της περιοχής έγινε με τη γνωστή μέθοδο με την οποία πετυχαίνουν οι ειρηνεύσεις. Με εκτοπίσεις, εκτελέσεις, φυλακίσεις, δημεύσεις, βασανιστήρια, σκοτωμούς δικαίων και αδίκων, πυρπολήσεις περιουσιών και όλα τα συναφή. Όσο για τους αριθμούς των θυμάτων, φαίνεται πως ο προσδιορισμός των μεγεθών έχει πλέον ανατεθεί στα Κοινοβούλια και ότι οι ιστορικοί είναι αναρμόδιοι να τα εκτιμήσουν.

Ο Τουρκικός στρατός πάντως αναφέρει ότι 1.800 περίπου στρατιώτες του σκοτώθηκαν στις επιχειρήσεις κατά των ανταρτών του Πόντου την περίοδο αυτή. Για τους αμάχους οι αριθμοί δυσκολεύουν: Η πρώην Προσωρινή Κυβέρνηση του Πόντου έδωσε στον Βενιζέλο -εν όψει των διαπραγματεύσεων ειρήνης- το φθινόπωρο του 1922 (sic) τον αριθμό των 303.000 θυμάτων (Χριστιανών), που διορθώθηκαν λίγες εβδομάδες μετά σε 353.000. Ένας Ρωμιός ιστορικός, ο Στέφανος Γεράσιμος, υπολογίζει τα θύματα σε 65.000 με 70.000. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν αριθμοί για κάθε άποψη και θέση.

Το γεγονός πάντως είναι ότι ο πληθυσμός της επικράτειας που αποτέλεσε την Τουρκία στα 1922 μειώθηκε από 14.100.000 σε 11.600.000 κατοίκους ανάμεσα στα 1911 και στα 1922. Δηλαδή συρρικνώθηκε κατά 2.500.000 ανθρώπους, παρά την έλευση πολύ μεγάλου αριθμού προσφύγων (Μουσουλμάνων των Βαλκανίων, της Συρίας, της Αραβίας, της Ρωσίας κ.λπ.) και παρά τη φυσική δημογραφική ανάπτυξη του πληθυσμού. Ο προσδιορισμός της θρησκείας και της εθνότητας των θυμάτων είναι δευτερεύον ζήτημα. Η Τουρκική εθνογένεση θεμελιώθηκε και αυτή σε ποταμούς αίματος, όπως συνήθως συμβαίνει στις εθνογενέσεις.

ΥΓ.: Στον γράφοντα δεν αρέσει το παιχνίδι του εκβιασμού των αριθμητικών δεδομένων στο όνομα κάποιας ιστορικής δικαίωσης, η οποία μάλιστα δύσκολα συνυφαίνεται με την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, δεν οδηγεί παρά σε παραϊστορικά αναθέματα που μετά βίας υποκρύπτουν φυλετικές θεωρήσεις του κόσμου – ότι δηλαδή υπάρχουν «κακές» φυλές και «καλές» φυλές. Βρίσκει, δε, το «λογικό» συμπέρασμα της φυλετικής αξιολόγησης -ότι οι «καλές» φυλές «πρέπει» να έχουν αυξημένα δικαιώματα στην ιστορία και την πολιτική σε σχέση με τις «κακές»- εξαιρετικά επικίνδυνο και θανατηφόρο – ενίοτε για τους θεωρούμενους «καλούς» που αφήνονται να παρασυρθούν στη φαντασίωση. Είναι χρήσιμο να τα σκεφτόμαστε αυτά, μέρες που ζούμε.
… εις μικράς μεν ατυχίας ευρεθήσεται φίλος, εις μεγίστην δε και επιμένουσαν συμφοράν μηδείς σε πλανήση , φίλος ουκ έσται . ( Στρατηγικόν Κεκαυμένου )

Παλαιοελλαδίτης
Δημοσιεύσεις: 2648
Εγγραφή: 12 Σεπ 2018, 12:51

Re: ποντος 19 μαίου

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Παλαιοελλαδίτης » 06 Μάιος 2021, 21:14

Ζαποτέκος έγραψε:
06 Μάιος 2021, 21:06
Προς την δημιουργία τουρκικού έθνους - κράτους.

Γεώργιος Μαργαρίτης , Περιοδικό Ελλήνων Ιστορικά :
Ξέρουμε αν ο πολύς κος Μαργαρίτης έχει κάνει καμιά αυτοκριτική για τις γελοιότητες που έγραφε σχετικά με τους Τσάμηδες στους ''Ανεπιθύμητους συμπατριώτες'';

Άβαταρ μέλους
Ζαποτέκος
Δημοσιεύσεις: 5596
Εγγραφή: 14 Ιαν 2019, 17:08

Re: ποντος 19 μαίου

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Ζαποτέκος » 06 Μάιος 2021, 21:16

Παλαιοελλαδίτης έγραψε:
06 Μάιος 2021, 21:14
Ζαποτέκος έγραψε:
06 Μάιος 2021, 21:06
Προς την δημιουργία τουρκικού έθνους - κράτους.

Γεώργιος Μαργαρίτης , Περιοδικό Ελλήνων Ιστορικά :
Ξέρουμε αν ο πολύς κος Μαργαρίτης έχει κάνει καμιά αυτοκριτική για τις γελοιότητες που έγραφε σχετικά με τους Τσάμηδες στους ''Ανεπιθύμητους συμπατριώτες'';
:102:

Για τους Τσάμηδες ήταν λάβρος . Για τους Πόντιους διάβασε τις 4 τελευταίες παραγράφους παραπάνω . :P
… εις μικράς μεν ατυχίας ευρεθήσεται φίλος, εις μεγίστην δε και επιμένουσαν συμφοράν μηδείς σε πλανήση , φίλος ουκ έσται . ( Στρατηγικόν Κεκαυμένου )

Απάντηση


  • Παραπλήσια Θέματα
    Απαντήσεις
    Προβολές
    Τελευταία δημοσίευση

Επιστροφή στο “Ιστορία”

Phorum.com.gr : Αποποίηση Ευθυνών