Σελίδα 1 από 1

Δίχως να έχω παραστεί στην κηδεία των καρδιών, τουλάχιστον κυριολεκτικά, σκέφτομαι κάποια φθινοπωρινά βράδια ότι

Δημοσιεύτηκε: 13 Οκτ 2022, 22:57
από Ανέστης_35
.......................ότι το μυστικό της επιτυχίας της love metal μουσικής του Βίλε και της παρέας του εκ Φιλανδίας ήταν να νιώσεις βαθιά ρίγη (ξυπνώντας από το κώμα του επιφανειακού τσιφτετελιού) χωρίς να κρύβονται ουδόλως βαθιά έντεχνα μηνύματα.


Στην ουσία, ούτε ο ίδιος ο δημιουργός του κομματιού, όταν το σημείωνε βιαστικά και αγουροξυπνημένος ίσως σε ένα πακέτο καρέλια (αγορασμένο σε κάποιες διακοπές στην Δονούσα ή στην Αστυπάλαια) έτοιμος μετά να ξανά ξεράσει με την ησυχία του, είχε αντιληφθεί το ιερό καθήκον του εγχειρήματος. Σατανικό αλλά συμβαίνει: η Τέχνη γεννιέται συχνά ως απότοκο μικροαστικών ονειρώξεων, για να παραφράσω τον Μπάμπη: εμείς να βγάλουμε γκόμενες θέλαμε.

Όταν λοιπόν ο Βίλε Βάλω έγραψε το ιερό ευαγγέλιο της μετά ποπ κουλτούρας των 90ς (ένα θεανθρώπινο λάθος Του καθότι το εν λόγω και ον τόπικ έπος δεν είχε καμία ανάγκη να ντυθεί με γήινες λέξεις ή αν έπρεπε ντε και σόνι να ακούγεται κάτι σε αυτό είναι το Μπέμπι τζόν μι ιν ντεθ εειιιγκθθθ (κραυγή αγωνίας & ταντρικής σεξουαλικής [μη]κορύφωσης του Βίλε Βάλω), πρόθεση είχε ΕΙΚΑΖΩ να κλείσει την τρακ λιστ για το αλμπουμ που χρωστούσε στην δισκογραφική. Ένα κομμάτι δηλαδής, επαγγελματικής αγωνίας.

Οι γκοθούδοι/ες που αρέσκονται στην χρήση του κομματιού ως σάουντρακ στο συμβολικό τους χαράκωμα (anytime of their there to the this) γκρεμίζουν ασυναίσθητα τα κλαδιά του γενεαλογικού-μουσικολογικού δέντρου σκαρφαλώνοντας από τα χαμηλά της "ποζερικής μελαγχολίας" στα "υψηλά" της "κάθιδρης" απόκοσμης ψυχικής λύτρωσης. Απογυμνώνοντας έτσι το δέντρο από τα στηρίγματα που του επιτρέπανε να φιλοξενεί γιορτινά στολίδια και άρα να κρύβει την ταυτοτική ταυτότητα του όταν γεννήθηκε στον αγρό μιας σκανδιναβικής στέπας, δίνοντας εν τέλει και ειρήσθω εν παρόδω στο κομμάτι την ευκαιρία να ηχήσει όπως ακριβώς ήχησε στο μυαλό του καλλιτέχνη προτού στυλιζαριστεί σε δισκογραφικό προϊόν:

μια κραυγή! αγωνίας, δηλαδής

Αξίζει να σημειωθεί -ίσως- αλλά και να μην αξίζει, θα επιχειρήσω να το σημειώσω εδώ* ότι το Τζον μι ιντεθ είναι μια πράξη μιας ορχηστρικού έργου: η έναρξη του δεν συνεπάγεται με την αρχή του και η λήξη του δεν ταυτίζεται με το πέρας του, τουλάχιστον στα αυτιά ενός εξασκημένου ακροατή - όπως τυγχάνει ο γράφων

Υπό αυτό το πρίσμα, αλλά και χωρίς βλάβη της γενικότητας εάν κάποιος επιχειρήσει να μεταφέρει τις παραδοχές που ελήφθησαν σε ένα άλλο σύστημα παρατηρητή/αξιών/μέτρησης καυσίμων - και φυσικά όπως έχουν καταγράψει ξεκάθαρα αλλά και έχουν αρνηθεί ταυτόχρονα να παραδεχτούν οι "ειδικοί" "ανίδεοι" - το Τζον μι ιντεθ στέκεται στον χωροχρόνο σαν ανεμοδαρμένη καλαμιά, αρνούμενο να ενταχθεί σε ένα μουσικολογικό πλαίσιο που θα του έδινε γυαλιστερό παρόν στο "τώρα" αλλά θα το ξερίζωνε ταυτόχρονα από τις πολύτιμες "ρίζες" της "καλώς" "εννοούμενης" Μπωντλαιρικής του αναίδειας
Κι ο αλχημιστής όπου μπορεί χρυσάφι να του κάνει, δε μπόρεσε από μέσα του το μαρασμό να βγάνει, κι ούτε μες στα αιμάτινα ρωμαϊκά λουτρά, που τα θυμούνται οι άρχοντες πάνω στα γηρατειά, δε μπόρεσε το πτώμα αυτό το ηλίθιο ν᾿ αναστήσει, που αντίς για αίμα μέσα του, της Λήθης τρέχει η βρύση

Re: Δίχως να έχω παραστεί στην κηδεία των καρδιών, τουλάχιστον κυριολεκτικά, σκέφτομαι κάποια φθινοπωρινά βράδια ότι

Δημοσιεύτηκε: 14 Οκτ 2022, 22:32
από Feindflug
Ρε δικέ μου, νόμιζα θα γράψεις για το Funeral of Hearts.

Ωραία ανάλυση πάντως!

Re: Δίχως να έχω παραστεί στην κηδεία των καρδιών, τουλάχιστον κυριολεκτικά, σκέφτομαι κάποια φθινοπωρινά βράδια ότι

Δημοσιεύτηκε: 14 Οκτ 2022, 22:48
από Ανέστης_35
Feindflug έγραψε:
14 Οκτ 2022, 22:32
Ρε δικέ μου, νόμιζα θα γράψεις για το Funeral of Hearts.

Ωραία ανάλυση πάντως
Σε ευχαριστώ, το τραγούδι που αναφέρεις θα αποτελέσει πεδίο ανάλυσης για κάποιο άλλο τοπικ, που θα ανοίξω. Αν θέλεις μπορείς να το ανοίξεις και συ, συν-80ςαγωνιστή

Re: Δίχως να έχω παραστεί στην κηδεία των καρδιών, τουλάχιστον κυριολεκτικά, σκέφτομαι κάποια φθινοπωρινά βράδια ότι

Δημοσιεύτηκε: 20 Οκτ 2022, 01:17
από plouf
Ανέστης_35 έγραψε:
13 Οκτ 2022, 22:57
.......................ότι το μυστικό της επιτυχίας της love metal μουσικής του Βίλε και της παρέας του εκ Φιλανδίας ήταν να νιώσεις βαθιά ρίγη (ξυπνώντας από το κώμα του επιφανειακού τσιφτετελιού) χωρίς να κρύβονται ουδόλως βαθιά έντεχνα μηνύματα.


Στην ουσία, ούτε ο ίδιος ο δημιουργός του κομματιού, όταν το σημείωνε βιαστικά και αγουροξυπνημένος ίσως σε ένα πακέτο καρέλια (αγορασμένο σε κάποιες διακοπές στην Δονούσα ή στην Αστυπάλαια) έτοιμος μετά να ξανά ξεράσει με την ησυχία του, είχε αντιληφθεί το ιερό καθήκον του εγχειρήματος. Σατανικό αλλά συμβαίνει: η Τέχνη γεννιέται συχνά ως απότοκο μικροαστικών ονειρώξεων, για να παραφράσω τον Μπάμπη: εμείς να βγάλουμε γκόμενες θέλαμε.

Όταν λοιπόν ο Βίλε Βάλω έγραψε το ιερό ευαγγέλιο της μετά ποπ κουλτούρας των 90ς (ένα θεανθρώπινο λάθος Του καθότι το εν λόγω και ον τόπικ έπος δεν είχε καμία ανάγκη να ντυθεί με γήινες λέξεις ή αν έπρεπε ντε και σόνι να ακούγεται κάτι σε αυτό είναι το Μπέμπι τζόν μι ιν ντεθ εειιιγκθθθ (κραυγή αγωνίας & ταντρικής σεξουαλικής [μη]κορύφωσης του Βίλε Βάλω), πρόθεση είχε ΕΙΚΑΖΩ να κλείσει την τρακ λιστ για το αλμπουμ που χρωστούσε στην δισκογραφική. Ένα κομμάτι δηλαδής, επαγγελματικής αγωνίας.

Οι γκοθούδοι/ες που αρέσκονται στην χρήση του κομματιού ως σάουντρακ στο συμβολικό τους χαράκωμα (anytime of their there to the this) γκρεμίζουν ασυναίσθητα τα κλαδιά του γενεαλογικού-μουσικολογικού δέντρου σκαρφαλώνοντας από τα χαμηλά της "ποζερικής μελαγχολίας" στα "υψηλά" της "κάθιδρης" απόκοσμης ψυχικής λύτρωσης. Απογυμνώνοντας έτσι το δέντρο από τα στηρίγματα που του επιτρέπανε να φιλοξενεί γιορτινά στολίδια και άρα να κρύβει την ταυτοτική ταυτότητα του όταν γεννήθηκε στον αγρό μιας σκανδιναβικής στέπας, δίνοντας εν τέλει και ειρήσθω εν παρόδω στο κομμάτι την ευκαιρία να ηχήσει όπως ακριβώς ήχησε στο μυαλό του καλλιτέχνη προτού στυλιζαριστεί σε δισκογραφικό προϊόν:

μια κραυγή! αγωνίας, δηλαδής

Αξίζει να σημειωθεί -ίσως- αλλά και να μην αξίζει, θα επιχειρήσω να το σημειώσω εδώ* ότι το Τζον μι ιντεθ είναι μια πράξη μιας ορχηστρικού έργου: η έναρξη του δεν συνεπάγεται με την αρχή του και η λήξη του δεν ταυτίζεται με το πέρας του, τουλάχιστον στα αυτιά ενός εξασκημένου ακροατή - όπως τυγχάνει ο γράφων

Υπό αυτό το πρίσμα, αλλά και χωρίς βλάβη της γενικότητας εάν κάποιος επιχειρήσει να μεταφέρει τις παραδοχές που ελήφθησαν σε ένα άλλο σύστημα παρατηρητή/αξιών/μέτρησης καυσίμων - και φυσικά όπως έχουν καταγράψει ξεκάθαρα αλλά και έχουν αρνηθεί ταυτόχρονα να παραδεχτούν οι "ειδικοί" "ανίδεοι" - το Τζον μι ιντεθ στέκεται στον χωροχρόνο σαν ανεμοδαρμένη καλαμιά, αρνούμενο να ενταχθεί σε ένα μουσικολογικό πλαίσιο που θα του έδινε γυαλιστερό παρόν στο "τώρα" αλλά θα το ξερίζωνε ταυτόχρονα από τις πολύτιμες "ρίζες" της "καλώς" "εννοούμενης" Μπωντλαιρικής του αναίδειας
Κι ο αλχημιστής όπου μπορεί χρυσάφι να του κάνει, δε μπόρεσε από μέσα του το μαρασμό να βγάνει, κι ούτε μες στα αιμάτινα ρωμαϊκά λουτρά, που τα θυμούνται οι άρχοντες πάνω στα γηρατειά, δε μπόρεσε το πτώμα αυτό το ηλίθιο ν᾿ αναστήσει, που αντίς για αίμα μέσα του, της Λήθης τρέχει η βρύση
Απο goth δεν ξερω Χριστο αλλα αφου την βρισκεις με τα πεθαμενιλικια και τις κηδειες ριξε ενα βλεφαρο στην κηδεια
του ροκ σταρ-ok ξερω δεν εισαι φαν αλλα κουβεντα να γινεται-Βικτορ Τσοϊ που ηταν πολυ νεος οταν πεθανε
μολις εικοσιεφτα χρονων. :102:


Re: Δίχως να έχω παραστεί στην κηδεία των καρδιών, τουλάχιστον κυριολεκτικά, σκέφτομαι κάποια φθινοπωρινά βράδια ότι

Δημοσιεύτηκε: 20 Οκτ 2022, 01:19
από Ανέστης_35
plouf έγραψε:
20 Οκτ 2022, 01:17
αφου την βρισκεις με τα πεθαμενιλικια και τις κηδειες

:P τον neon imposter κορόιδευα, τυπάρα μου

όλα καλά; :) (και σκατά στην αριστερά)

Re: Δίχως να έχω παραστεί στην κηδεία των καρδιών, τουλάχιστον κυριολεκτικά, σκέφτομαι κάποια φθινοπωρινά βράδια ότι

Δημοσιεύτηκε: 20 Οκτ 2022, 22:06
από plouf
Ανέστης_35 έγραψε:
20 Οκτ 2022, 01:19
plouf έγραψε:
20 Οκτ 2022, 01:17
αφου την βρισκεις με τα πεθαμενιλικια και τις κηδειες

:P τον neon imposter κορόιδευα, τυπάρα μου

όλα καλά; :) (και σκατά στην αριστερά)
Θαυμασια λοιπον τωρα ξεκαθαρισε το τοπιο.
Δεν ξερω βεβαια ποσο θα αντεξεις να μεινεις σε τουτο το ψυχιατρικο ιδρυμα αλλα anyway ομορφες καλησπερες. :wave:

Re: Δίχως να έχω παραστεί στην κηδεία των καρδιών, τουλάχιστον κυριολεκτικά, σκέφτομαι κάποια φθινοπωρινά βράδια ότι

Δημοσιεύτηκε: 26 Αύγ 2023, 03:19
από Who is The 4th man
"μικροαστικες ονειρώξεις",κοινωνικοπολιτικη διάσταση σε ψυχικο υπαρξιακό ζητημα γιατί; :102:
το join me in death ηταν πολυ επιδραστικο κομμάτι στην μαθητικη
νεολαία δεκ 2000,απ την αλλη δεν μπορεις να καταλαβεις τον μπωντλαιρ
αν δεν εχεις βρεθει στο χείλος τής αβυσσου των παραισθησεων καθε είδους.

να και μια αλλη κηδεια καρδιάς(..που ο εξαθλιωτικα αλλοτριωμενος
θα το αντιμετωπιση βίαια)...αυτη τον εχει ξεπεράσει κατα πολύ

Yes, I wanted to be that woman
The mother of your children
And together walk towards the altar
Straight towards death
Prechorus 1
And in the end, no way
We both destroyed each other
And in the end, what's up?
You and I don't exist anymore

No, I don't want to be that woman
She fell into an abyss
And you're not the one who promised
He'd be my superhero and that
Everything ended, there's nothing left
We'll be two strangers
I'll forget you, you'll forget me
Until never

And where is that button
That leads to happiness
Honeymoon, pastel rose
Cliches and nonsense
And in the end, no way
We both destroyed each other
And in the end, what's up?
You and I don't exist anymore

No, I don't want to be that woman
She fell into an abyss
And you're not the one who promised
He'd be my superhero and that
Everything ended, there's nothing left
We'll be two strangers
I'll forget you, you'll forget me
Until never

αυτος όμως :e040: