Το ποντίκι και το νεράτζι

Πεζογραφία, ποίηση, γλώσσα και γραπτός λόγος, βιβλία
Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 07 Ιουν 2024, 10:32

Μέρος Πρώτο: Αναζήτηση φιστικιού


Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε ένα μικροσκοπικό ποντίκι με το όνομα Πίκος. Ο Πίκος ήταν το πιο περιέργο ποντίκι που θα μπορούσε κανείς να συναντήσει. Είχε ένα αδυναμία για τα φιστίκια, και πάντα έψαχνε για το πιο καθαρό και φρέσκο φιστίκι που μπορούσε να βρει.

Μια μέρα, καθώς περιπλανιόταν στο δάσος, ανακάλυψε ένα τεράστιο νεράτζι που κρεμόταν από ένα δέντρο. Αυτό δεν ήταν ένα απλό νεράτζι, αλλά ο Νίκος, ο νεράτζι επαναστάτης. Ο Νίκος είχε ξεφύγει από τους καλλιεργητές και είχε αποφασίσει να ζήσει ελεύθερος στο δάσος. Ήταν γνωστός για τις ιστορίες του και τα κατορθώματά του, αλλά και για την απόφασή του να μην αφήσει κανέναν να τον μαζέψει.

Ο Πίκος πλησίασε τον Νίκο και του είπε την ιστορία του για την αναζήτηση του τέλειου φιστικιού. Ο Νίκος, εντυπωσιασμένος από την αποφασιστικότητα του Πίκου, του αποκάλυψε ένα μυστικό. Στο κέντρο του δάσους, υπήρχε ένα μαγικό δέντρο που φύτρωνε τα πιο φρέσκα και καθαρά φιστίκια που μπορούσε να φανταστεί κανείς. Ωστόσο, το δέντρο ήταν φρουρούμενο από κάτι χνουδωτό και μυστηριώδες.

Με την βοήθεια του Νίκου, ο Πίκος αποφάσισε να βρει αυτό το μαγικό δέντρο. Πέρασαν μέσα από πυκνά δάση και απόκρημνα μονοπάτια, ώσπου έφτασαν στο κέντρο του δάσους. Εκεί, κάτω από τη σκιά ενός τεράστιου δέντρου, συνάντησαν τον φρουρό του δέντρου, μια αόριστη χνουδωτή μορφή. Ήταν ο Φούσκας, ένας χνουδωτός λαγός που φρουρούσε τα μαγικά φιστίκια.

Ο Φούσκας, εντυπωσιασμένος από το κουράγιο και την επιμονή του Πίκου, αποφάσισε να του επιτρέψει να πάρει όσα φιστίκια ήθελε. Ο Πίκος, χαρούμενος και ευγνώμων, γέμισε τις τσέπες του με τα πιο φρέσκα και καθαρά φιστίκια και επέστρεψε στο χωριό του, έχοντας κάνει δύο νέους φίλους και ζήσει μια απίστευτη περιπέτεια.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 07 Ιουν 2024, 10:34

Μέρος Δεύτερο: Η Κατάρα του φιστικιού
Τα τελευτυαία βράδια, όταν το φεγγάρι ανέβαινε στον ουρανό, ακούγονταν παράξενοι θόρυβοι από το δάσος. Οι χωριανοί ψιθύριζαν για μια τρομακτική οντότητα που περιπλανιόταν στο σκοτάδι.

Μια νύχτα, η περιέργεια του Πίκου τον οδήγησε να ερευνήσει την πηγή αυτών των ήχων. Καθώς περπατούσε ανάμεσα στα δέντρα, το φεγγάρι κάλυψε ένα σύννεφο και το δάσος βυθίστηκε σε απόλυτο σκοτάδι. Ένα κρύο αεράκι σηκώθηκε, και οι θόρυβοι δυνάμωσαν, σαν ψιθυρίσματα που έρχονταν από παντού.

Ο Πίκος, με την καρδιά του να χτυπά δυνατά, συνέχισε το δρόμο του. Ξαφνικά, ένας γνωστός ήχος τράβηξε την προσοχή του. Ήταν ο Νίκος, το νεράτζι επαναστάτης, που βρισκόταν ακινητοποιημένος σε μια γωνιά, με τα μάτια του γεμάτα τρόμο. "Πίκε, πρόσεχε," ψιθύρισε ο Νίκος. "Κάτι χνουδωτό αλλά φρικιαστικό περιπλανιέται εδώ μέσα."

Καθώς προχωρούσαν πιο βαθιά στο δάσος, το σκοτάδι γινόταν όλο και πιο πυκνό. Τα δέντρα έμοιαζαν να κινούνται και οι σκιές τους δημιουργούσαν απόκοσμες μορφές. Ξαφνικά, ένας χνουδωτός, αόριστος όγκος εμφανίστηκε μπροστά τους. Ήταν ο Φούσκας, αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά. Τα μάτια του έλαμπαν με έναν ανατριχιαστικό, κόκκινο φως και η γούνα του ήταν γεμάτη με ακαθόριστες σκιές που κινούνταν ασταμάτητα.

"Τι θέλεις εδώ, Πίκε;" είπε με μια φωνή που έμοιαζε να βγαίνει από τα βάθη της γης. "Τα φιστίκια μου έχουν κατάρα. Κανείς δεν πρέπει να τα πλησιάζει."

Ο Πίκος έκανε ένα βήμα πίσω, νιώθοντας τον τρόμο να τον παραλύει. Ο Φούσκας πλησίασε και το σκοτάδι γύρω του έγινε πιο πυκνό. Ξαφνικά, τα δέντρα άρχισαν να κλείνουν γύρω τους, παγιδεύοντας τους δύο φίλους. "Δεν μπορείτε να φύγετε τώρα," ψιθύρισε ο Φούσκας. "Η κατάρα του δάσους θα σας κρατήσει εδώ για πάντα."

Με μια τελευταία προσπάθεια, ο Πίκος και ο Νίκος κατάφεραν να ξεφύγουν, τρέχοντας απελπισμένα μέσα στο σκοτάδι. Έφτασαν στο χωριό, λαχανιασμένοι και τρομοκρατημένοι, και διηγήθηκαν την τρομακτική τους εμπειρία στους χωριανούς. Από εκείνη τη νύχτα και έπειτα, κανείς δεν πλησίασε ξανά το δάσος όταν έπεφτε το σκοτάδι.

Ο Πίκος και ο Νίκος, παρότι τρομαγμένοι, ήταν αποφασισμένοι να ανακαλύψουν την αλήθεια πίσω από την κατάρα του Φούσκα και να ελευθερώσουν το δάσος από την τρομακτική παρουσία του.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 07 Ιουν 2024, 10:37

Μέρος Τρίτο: το Βιβλίο
Ο Πίκος και ο Νίκος επέστρεψαν στο χωριό, με την καρδιά τους να χτυπά ακόμα δυνατά από τον τρόμο. Όταν έφτασαν στο σπίτι του Πίκου, έβαλαν τα δυνατά τους να ηρεμήσουν και να σκεφτούν το επόμενο βήμα τους. Το μικρό σπίτι του Πίκου, με τα ξύλινα έπιπλα και τη ζεστή ατμόσφαιρα, φαινόταν ασφαλές καταφύγιο μέσα στη νύχτα.

"Πρέπει να μάθουμε περισσότερα για την κατάρα του Φούσκα," είπε ο Πίκος, κοιτάζοντας τον Νίκο. "Δεν μπορούμε να αφήσουμε το δάσος να παραμείνει σε αυτή την κατάσταση."

Ο Νίκος συμφώνησε. "Ναι, αλλά θα χρειαστούμε βοήθεια. Και θα πρέπει να προετοιμαστούμε κατάλληλα. Ίσως πρέπει να μιλήσουμε με τον παλιό σοφό κουκουβάγια, τον Σοφούλη. Ξέρει πολλά για το δάσος και τις αρχαίες κατάρες."

Οι δύο φίλοι αποφάσισαν να κινηθούν μεθοδικά. Πρώτα, συγκέντρωσαν προμήθειες και εφόδια για το ταξίδι τους. Ο Πίκος γέμισε ένα μικρό σακίδιο με ξηρά τροφή και νερό, ενώ ο Νίκος, αν και ήταν ένα νεράτζι, είχε τρόπους να μεταφέρει μικρά αντικείμενα μέσα από τα κλαδιά των δέντρων.

Το επόμενο πρωί, πήραν το δρόμο για το σπίτι του Σοφούλη. Το σπίτι του κουκουβάγιας ήταν κρυμμένο βαθιά μέσα στο δάσος, σε ένα ψηλό δέντρο. Όταν έφτασαν, ο Σοφούλης τους υποδέχθηκε με καλοσύνη, αλλά η σοφία του τον έκανε να αντιληφθεί αμέσως ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε.

"Τι σας φέρνει εδώ, φίλοι μου;" ρώτησε με βαθιά φωνή.

Ο Πίκος και ο Νίκος του εξήγησαν την κατάσταση με την κατάρα του Φούσκα και την τρομακτική εμπειρία τους στο δάσος. Ο Σοφούλης άκουγε προσεκτικά και μετά από λίγη σκέψη, τους απάντησε. "Η κατάρα του Φούσκα είναι παλιά και ισχυρή. Προέρχεται από έναν αρχαίο μαγικό δεσμό που κάποτε είχε ο Φούσκας με το δάσος. Για να λύσετε την κατάρα, θα πρέπει να βρείτε το βιβλίο της αρχαίας γνώσης που βρίσκεται βαθιά στην καρδιά του δάσους, φυλαγμένο από τις ίδιες σκοτεινές δυνάμεις που τον δένουν."

"Πού ακριβώς βρίσκεται αυτό το βιβλίο;" ρώτησε ο Πίκος.

"Το βιβλίο είναι κρυμμένο σε μια παλιά σπηλιά, γνωστή ως Σπηλιά των Ψιθύρων," απάντησε ο Σοφούλης. "Θα χρειαστείτε θάρρος και σοφία για να το βρείτε και να το φέρετε πίσω. Να είστε προσεκτικοί, γιατί οι σκοτεινές δυνάμεις δεν θα σας αφήσουν να το πάρετε εύκολα."

Οι δύο φίλοι ευχαρίστησαν τον Σοφούλη και ξεκίνησαν για τη Σπηλιά των Ψιθύρων. Καθώς περπατούσαν μέσα στο δάσος, το σκοτάδι φαινόταν πιο απειλητικό από ποτέ. Οι θόρυβοι των ζώων είχαν σταματήσει, και μια απόκοσμη σιωπή κυριαρχούσε παντού.

Όταν έφτασαν στη σπηλιά, ένιωσαν την παρουσία της σκοτεινής δύναμης πιο έντονα. Με δισταγμό, μπήκαν μέσα και άρχισαν να ψάχνουν το βιβλίο. Οι τοίχοι της σπηλιάς ήταν καλυμμένοι με αρχαία σύμβολα και οι ψίθυροι γίνονταν ολοένα και πιο δυνατοί.

Ξαφνικά, εμφανίστηκαν μπροστά τους σκιές που πήραν μορφή. Ήταν τα φαντάσματα του δάσους, που προσπαθούσαν να τους αποτρέψουν. Ο Πίκος και ο Νίκος έσφιξαν τα δόντια τους και συνέχισαν να προχωρούν, ψάχνοντας απεγνωσμένα για το βιβλίο.

Τελικά, σε μια κρυφή γωνία, βρήκαν το βιβλίο της αρχαίας γνώσης. Ο Νίκος το άνοιξε και άρχισε να διαβάζει τις αρχαίες γραφές, προσπαθώντας να βρει τον τρόπο να λύσει την κατάρα. Με τη βοήθεια του Πίκου, κατάφεραν να απαγγείλουν τα κατάλληλα ξόρκια και να καλέσουν τις δυνάμεις του φωτός.

Οι σκιές επιτέθηκαν με μεγαλύτερη ένταση, προσπαθώντας να τους αρπάξουν το βιβλίο. Ο Πίκος και ο Νίκος πάλεψαν με όλες τους τις δυνάμεις, προσπαθώντας να κρατήσουν τις σκιές μακριά. Με έναν τελευταίο άλμα, κατάφεραν να ξεφύγουν από τις σκιές και να τρέξουν προς την έξοδο της σπηλιάς.

Βγήκαν από τη σπηλιά λαχανιασμένοι και εξαντλημένοι, αλλά με το βιβλίο στα χέρια τους. Το δάσος γύρω τους φαινόταν πιο σκοτεινό και απειλητικό από ποτέ, αλλά οι δύο φίλοι ήξεραν ότι είχαν κάνει το πρώτο βήμα για να λύσουν την κατάρα.

Όταν έφτασαν πίσω στο σπίτι του Πίκου, τοποθέτησαν το βιβλίο σε ασφαλές μέρος και κάθισαν να ξεκουραστούν. Ήξεραν ότι η μάχη τους δεν είχε τελειώσει, αλλά είχαν κάνει ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της λύσης της κατάρας. Τώρα, έπρεπε να μελετήσουν το βιβλίο και να βρουν τον τρόπο να ελευθερώσουν το δάσος και τον Φούσκα από τις σκοτεινές δυνάμεις που τους καταδυνάστευαν.

Με την αυγή, οι δύο φίλοι ήταν έτοιμοι να συνεχίσουν τον αγώνα τους, αποφασισμένοι να λύσουν την κατάρα και να επαναφέρουν την ειρήνη στο δάσος.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 07 Ιουν 2024, 10:52

Μέρος Τέταρτο: η Αποκάλυψη
Ο Πίκος και ο Νίκος κάθισαν στο μικρό, ζεστό σπίτι του Πίκου. Το ποντικόσπιτο ήταν φτιαγμένο με ξύλο και φύλλα, διακοσμημένο με μικρά αντικείμενα που είχε συλλέξει ο Πίκος στις περιπέτειές του. Υπήρχαν μικρά ράφια γεμάτα με βιβλία, μια άνετη πολυθρόνα κοντά στο τζάκι και ένα μικρό τραπέζι στη μέση του δωματίου. Το φως από τη φωτιά χόρευε στους τοίχους, δημιουργώντας μια ζεστή, αλλά και μυστηριώδη ατμόσφαιρα.

Ο Πίκος και ο Νίκος άνοιξαν το αρχαίο βιβλίο της γνώσης πάνω στο τραπέζι. Οι σελίδες του ήταν κιτρινισμένες και γραμμένες με περίεργα, αρχαία σύμβολα. Ο Πίκος, με την βοήθεια του Νίκου, άρχισε να διαβάζει το βιβλίο δυνατά.

"Η κατάρα του Φούσκα ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια, όταν ένα σκοτεινό πνεύμα εισέβαλε στο δάσος," διάβασε ο Πίκος. "Το πνεύμα, γνωστό ως Σκοτεινός Δαίμονας, χρησιμοποίησε τις δυνάμεις του για να καταλάβει το σώμα του Φούσκα, μετατρέποντας τον χνουδωτό λαγό σε έναν δαιμονικό φρουρό."

Ο Νίκος έσκυψε πιο κοντά, παρακολουθώντας τις λέξεις με ένταση. "Αυτό εξηγεί γιατί ο Φούσκας ήταν τόσο τρομακτικός," είπε, με έναν κόμπο στον λαιμό του.

"Ο δαίμονας χρησιμοποίησε τη δύναμή του για να φυλακίσει τις ψυχές των ζώων του δάσους και να τις μετατρέψει σε φαντάσματα, τα οποία φρουρούν τη Σπηλιά των Ψιθύρων," συνέχισε ο Πίκος, με τη φωνή του να τρέμει. "Μόνο η καθαρή καρδιά και το θάρρος μπορούν να αντιμετωπίσουν την κατάρα και να ελευθερώσουν το δάσος."

Ο Πίκος γύρισε σελίδα και τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα καθώς διάβαζε τα επόμενα λόγια. "Για να λύσετε την κατάρα, πρέπει να βρείτε τα Τρία Κλειδιά του Φωτός. Τα κλειδιά αυτά είναι κρυμμένα σε τρία διαφορετικά σημεία του δάσους, καθένα φρουρούμενο από έναν σκοτεινό φύλακα. Μόνο αν συγκεντρωθούν και τα τρία κλειδιά, θα μπορέσετε να καλέσετε το φως που θα καταστρέψει τον Σκοτεινό Δαίμονα και θα ελευθερώσει τον Φούσκα."

Ο Νίκος κατάπιε δύσκολα. "Τρία κλειδιά... και τρεις σκοτεινοί φύλακες. Αυτή η αποστολή δεν θα είναι εύκολη."

"Αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή," είπε ο Πίκος, κλείνοντας το βιβλίο με αποφασιστικότητα. "Πρέπει να ελευθερώσουμε τον Φούσκα και το δάσος. Πρέπει να βρούμε τα Τρία Κλειδιά του Φωτός."

Η ζεστασιά του σπιτιού δεν μπορούσε να διαλύσει τον φόβο που είχε φωλιάσει στις καρδιές τους. Ο Πίκος και ο Νίκος κοιτάχτηκαν, κατανοώντας το μέγεθος της πρόκλησης που είχαν μπροστά τους. Ωστόσο, το θάρρος και η αποφασιστικότητά τους δεν κάμφθηκαν. Ήξεραν ότι έπρεπε να προχωρήσουν, ό,τι και αν αντιμετώπιζαν.

Με το σχέδιο τους πλέον καθορισμένο, οι δύο φίλοι ετοιμάστηκαν να ξεκινήσουν την αποστολή τους το επόμενο πρωί. Το δάσος τους περίμενε, γεμάτο κινδύνους και προκλήσεις, αλλά η ελπίδα για την απελευθέρωση του Φούσκα και την αποκατάσταση της ειρήνης τους έδινε δύναμη.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 07 Ιουν 2024, 10:58

Μέρος Πέμπτο: Ηρεμία πριν την καταιγίδα

Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου διαπέρασαν το δάσος και έφεραν φως στο ποντικόσπιτο. Ο Πίκος και ο Νίκος ήξεραν ότι η προετοιμασία ήταν το κλειδί για την επιτυχία της αποστολής τους. Έπρεπε να εξοπλιστούν κατάλληλα και να διασφαλίσουν ότι το σπίτι του Πίκου θα ήταν ασφαλές, αν χρειαζόταν να επιστρέψουν γρήγορα.


Το ποντικόσπιτο του Πίκου ήταν μικρό αλλά άνετο. Στον κύριο χώρο υπήρχε ένα τζάκι, ένα ξύλινο τραπέζι και μερικές καρέκλες. Δίπλα στο τζάκι υπήρχε μια άνετη πολυθρόνα, όπου ο Πίκος συνήθιζε να κάθεται και να διαβάζει τα βιβλία του. Στους τοίχους υπήρχαν ράφια γεμάτα με μικρά αντικείμενα και εργαλεία που είχε συλλέξει κατά καιρούς.

Ο Πίκος, ένα μικρό και έξυπνο ποντίκι με γκρι γούνα και φωτεινά, εκφραστικά μάτια, ήξερε ότι έπρεπε να προετοιμαστεί καλά. Φόρεσε μια μικρή πράσινη κάπα που του παρείχε ζεστασιά και προστασία. Το μικρό σακίδιο του ήταν γεμάτο με ξηρά τροφή, νερό, και ένα παλιό μαχαίρι που του είχε δώσει ο παππούς του. Επιπλέον, είχε μαζί του έναν μικρό χάρτη του δάσους, όπου είχε σημειώσει πιθανές τοποθεσίες των Τριών Κλειδιών του Φωτός.

Ο Νίκος, ένα νεράτζι με χαρακτήρα επαναστάτη, είχε έναν ζωντανό πορτοκαλί χρωματισμό με σκούρα πράσινα φύλλα που τον πλαισίωναν. Τα μάτια του έλαμπαν από αποφασιστικότητα. Επειδή δεν είχε τα ίδια άκρα με τον Πίκο, είχε βρει ευφάνταστους τρόπους να μεταφέρει πράγματα. Είχε δέσει μικρά σακουλάκια στα φύλλα του, γεμάτα με βότανα, φάρμακα και μερικά εργαλεία που θα μπορούσαν να τους φανούν χρήσιμα στο ταξίδι.


Πριν φύγουν, οι δύο φίλοι εξόπλισαν το σπίτι του Πίκου για να είναι ασφαλές σε περίπτωση που έπρεπε να επιστρέψουν βιαστικά. Ενίσχυσαν τις πόρτες και τα παράθυρα με ξύλινες μπάρες, και τοποθέτησαν μερικές παγίδες γύρω από το σπίτι για να αποτρέψουν ανεπιθύμητους επισκέπτες.

Ο Πίκος και ο Νίκος έφτιαξαν μια μικρή κρυψώνα κάτω από το πάτωμα, όπου τοποθέτησαν το βιβλίο της αρχαίας γνώσης. Έτσι, αν χρειαζόταν να φύγουν ξαφνικά, το βιβλίο θα ήταν ασφαλές.

"Έχουμε τα πάντα έτοιμα, Νίκο;" ρώτησε ο Πίκος, κοιτάζοντας τον φίλο του.

"Ναι, Πίκε," απάντησε ο Νίκος. "Πρέπει μόνο να ελέγξουμε τις προμήθειες μας μια τελευταία φορά."

Οι δύο φίλοι έλεγξαν το σακίδιο του Πίκου και τα σακουλάκια του Νίκου για να βεβαιωθούν ότι είχαν όλα όσα χρειάζονταν: τροφή, νερό, φάρμακα, εργαλεία και χάρτες. Ήξεραν ότι η αποστολή τους θα ήταν δύσκολη και ότι δεν έπρεπε να αφήσουν τίποτα στην τύχη.


Με τις προετοιμασίες τους ολοκληρωμένες, ο Πίκος και ο Νίκος στάθηκαν στην πόρτα του ποντικόσπιτου. Ο Πίκος κοίταξε πίσω, νιώθοντας μια μικρή αβεβαιότητα, αλλά η αποφασιστικότητα του ήταν ισχυρότερη. Ο Νίκος, πάντα γενναίος και γεμάτος ενέργεια, ήταν έτοιμος για την περιπέτεια.

"Είμαστε έτοιμοι, Νίκο," είπε ο Πίκος, κλείνοντας την πόρτα πίσω τους.

"Ναι, Πίκε. Ας βρούμε τα Τρία Κλειδιά του Φωτός και ας ελευθερώσουμε τον Φούσκα και το δάσος," απάντησε ο Νίκος, με τα φύλλα του να τρεμοπαίζουν από τον ενθουσιασμό και την αποφασιστικότητα.

Οι δύο φίλοι ξεκίνησαν το ταξίδι τους, γνωρίζοντας ότι οι δυσκολίες που θα αντιμετώπιζαν θα ήταν μεγάλες, αλλά και ότι η ελπίδα για την απελευθέρωση του δάσους και του Φούσκα τους έδινε δύναμη. Το δάσος τους περίμενε, γεμάτο κινδύνους και προκλήσεις, αλλά και η υπόσχεση για μια νέα αρχή.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 07 Ιουν 2024, 11:01

Μέρος έκτο: Η Καταιγίδα
Ο Πίκος και ο Νίκος είχαν μόλις ξεκινήσει το ταξίδι τους στο δάσος, όταν ξαφνικά τα σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό και μια απίστευτη καταιγίδα ξέσπασε. Οι ριπές του ανέμου σφύριζαν μέσα από τα δέντρα, και η βροχή άρχισε να πέφτει με ορμή, κάνοντας τη γη να γλιστράει και τα μονοπάτια να εξαφανίζονται μέσα στη λάσπη.

Η Καταιγίδα
Η βροχή χτυπούσε δυνατά τα φύλλα και τα κλαδιά των δέντρων, ενώ αστραπές έσχιζαν τον ουρανό, φωτίζοντας το δάσος με απόκοσμο φως. Ο Πίκος και ο Νίκος προσπαθούσαν να προχωρήσουν, αλλά η ορμή της καταιγίδας ήταν αμείλικτη.

"Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι, Πίκε!" φώναξε ο Νίκος, προσπαθώντας να ακουστεί πάνω από τον θόρυβο του ανέμου.

Ο Πίκος, με τα μουσκεμένα του ρούχα να κολλούν στο σώμα του, κοίταξε γύρω του και κατάλαβε ότι ο φίλος του είχε δίκιο. "Πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο σπίτι μου! Δεν θα τα καταφέρουμε έτσι!"

Οι δύο φίλοι γύρισαν πίσω, παλεύοντας με την καταιγίδα σε κάθε τους βήμα. Κάθε αστραπή έκανε τη νύχτα να μοιάζει με μέρα για μια στιγμή, και κάθε κεραυνός αντηχούσε σαν τρομερός κρότος στα αυτιά τους.

Επιστροφή στο Ποντικόσπιτο
Μετά από μεγάλη δυσκολία, έφτασαν επιτέλους στο ποντικόσπιτο. Ο Πίκος άνοιξε την πόρτα και οι δύο φίλοι μπήκαν μέσα, μουσκεμένοι μέχρι το κόκαλο και λαχανιασμένοι από την προσπάθεια.

Το ποντικόσπιτο προσέφερε μια αίσθηση ασφάλειας. Το τζάκι, αν και είχε σβήσει, ήταν έτοιμο να ξαναναφλεγεί με λίγη προσπάθεια. Ο Πίκος άναψε τη φωτιά και σύντομα το δωμάτιο γέμισε με ζεστασιά και φως.

Η Ξαφνική Επίθεση
Καθώς ο Πίκος και ο Νίκος κάθισαν κοντά στη φωτιά για να ζεσταθούν, ακούστηκε ένας απόκοσμος ήχος από έξω. Ήταν σαν ένας συνδυασμός από άγριες κραυγές και ψίθυρους που έκαναν το αίμα τους να παγώσει.

"Τι ήταν αυτό;" ψιθύρισε ο Νίκος, τα μάτια του γεμάτα ανησυχία.

Πριν προλάβει να απαντήσει ο Πίκος, ακούστηκαν δυνατά χτυπήματα στην πόρτα και τα παράθυρα. Οι δυο φίλοι έτρεξαν προς τα παράθυρα και κοίταξαν έξω. Αυτό που είδαν τους πάγωσε το αίμα: σκιές κινούνταν γρήγορα μέσα στο χωριό, επιτιθέμενες στα σπίτια των κατοίκων.

"Οι δαίμονες!" φώναξε ο Πίκος. "Μας βρήκαν!"

Οι σκιές των δαιμόνων κινούνταν με τρομακτική ταχύτητα, καταστρέφοντας ό,τι έβρισκαν στο πέρασμά τους. Οι κραυγές των κατοίκων ακούγονταν μέσα στη βροχή και τον άνεμο, κάνοντας το σκηνικό ακόμα πιο τρομακτικό.

Άμυνα στο Ποντικόσπιτο
Ο Πίκος και ο Νίκος έτρεξαν να ενισχύσουν τις μπάρες στις πόρτες και τα παράθυρα. "Πρέπει να προστατέψουμε το σπίτι και το βιβλίο με κάθε κόστος!" είπε ο Πίκος, η αποφασιστικότητα να λάμπει στα μάτια του.

Ο Νίκος χρησιμοποίησε τα φάρμακά του και τα βότανά του για να φτιάξει ένα αυτοσχέδιο όπλο, ενώ ο Πίκος κρατούσε το παλιό μαχαίρι του. Ήξεραν ότι η μάχη θα ήταν δύσκολη, αλλά δεν θα άφηναν τους δαίμονες να καταστρέψουν ό,τι αγαπούσαν.

Καθώς οι δαίμονες πλησίαζαν το ποντικόσπιτο, οι δυο φίλοι ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν. Οι καρδιές τους χτυπούσαν δυνατά, αλλά η αποφασιστικότητά τους ήταν ισχυρότερη από τον φόβο. Η καταιγίδα μαίνονταν έξω, αλλά μέσα στο σπίτι, οι δύο φίλοι ήταν έτοιμοι να υπερασπιστούν το χωριό και τον εαυτό τους από την απειλή των δαιμόνων.

Η Επίθεση
Οι δαίμονες χτύπησαν την πόρτα με μανία, προσπαθώντας να μπουν μέσα. Οι μπάρες έτριζαν, αλλά κρατούσαν. Ο Πίκος και ο Νίκος πολεμούσαν με όλες τους τις δυνάμεις, χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο για να απωθήσουν τις σκιές που προσπαθούσαν να εισβάλουν.

Οι δαίμονες ούρλιαζαν και χτυπούσαν τα παράθυρα, αλλά η αποφασιστικότητα και το θάρρος των δύο φίλων κρατούσαν το ποντικόσπιτο ασφαλές. Μέσα στη νύχτα, με την καταιγίδα να μαίνεται και τους δαίμονες να πολιορκούν το σπίτι, ο Πίκος και ο Νίκος ήξεραν ότι αυτή ήταν μόνο η αρχή της μάχης τους.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 07 Ιουν 2024, 11:05

Μέρος έβδομο : η Κουκουβάγια
Μετά από μια σκληρή μάχη, ο Πίκος και ο Νίκος κατάφεραν να αποκρούσουν την επίθεση των δαιμόνων. Η καταιγίδα συνέχιζε να μαίνεται έξω, αλλά το ποντικόσπιτο ήταν ασφαλές, για την ώρα. Ωστόσο, οι δύο φίλοι ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να μείνουν εκεί. Έπρεπε να βρουν έναν πιο ασφαλή τόπο για να προστατέψουν το βιβλίο και να περάσουν το υπόλοιπο της νύχτας.


"Δεν μπορούμε να μείνουμε εδώ, Πίκε," είπε ο Νίκος, ενώ κοιτούσε τα παράθυρα που τρίζανε από τον άνεμο. "Οι δαίμονες μπορεί να ξανάρθουν."

"Έχεις δίκιο," απάντησε ο Πίκος. "Πρέπει να βρούμε καταφύγιο στο σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας. Είναι το ασφαλέστερο μέρος που ξέρω."

Η κυρία Κουκουβάγια ήταν γνωστή για τη σοφία της και το σπίτι της, κρυμμένο σε ένα ψηλό δέντρο, ήταν από τα ασφαλέστερα σημεία του δάσους. Αποφάσισαν να μεταφέρουν το αρχαίο βιβλίο εκεί, ελπίζοντας ότι θα βρουν καταφύγιο από την καταιγίδα και τους δαίμονες.

Η βροχή συνέχιζε να πέφτει με ορμή καθώς οι δύο φίλοι βγήκαν έξω, κρατώντας το βιβλίο προσεκτικά τυλιγμένο σε αδιάβροχο ύφασμα. Ο άνεμος χτυπούσε τα πρόσωπά τους και το νερό κυλούσε ποτάμια πάνω στα μονοπάτια του δάσους. Τα δέντρα έσκυβαν και έτριζαν υπό την πίεση της καταιγίδας, και κάθε αστραπή έκανε τη νύχτα να μοιάζει με μέρα για λίγες στιγμές.

Το σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας βρισκόταν ψηλά σε ένα γέρικο δέντρο. Ο κορμός του δέντρου ήταν γεμάτος χαρακές και σκαλίσματα που έδειχναν την ηλικία και την ιστορία του. Ο Πίκος και ο Νίκος σκαρφάλωσαν προσεκτικά την σκάλα που οδηγούσε στην είσοδο, με κάθε βήμα να τους φέρνει πιο κοντά στην ασφάλεια.

Το σπίτι ήταν ζεστό και φιλόξενο, φτιαγμένο από ξύλο και γεμάτο βιβλία και παλιά αντικείμενα που έδειχναν τη σοφία της κυρίας Κουκουβάγιας. Υπήρχαν μαλακά μαξιλάρια και μια μεγάλη φωλιά από φύλλα που χρησίμευε ως κρεβάτι. Η κυρία Κουκουβάγια, με τα μεγάλα σοφά μάτια της, τους καλωσόρισε με έναν ζεστό τόνο στη φωνή της.

"Πίκος, Νίκος, τι συμβαίνει; Γιατί είστε έξω σε τέτοιο καιρό;" ρώτησε, βλέποντας τα μουσκεμένα ρούχα τους και τα ανήσυχα πρόσωπά τους.

"Κυρία Κουκουβάγια, χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας," απάντησε ο Πίκος. "Οι δαίμονες επιτέθηκαν στο χωριό και πρέπει να προστατεύσουμε αυτό το βιβλίο. Μπορούμε να μείνουμε εδώ απόψε;"

"Φυσικά, αγαπητοί μου," είπε η κυρία Κουκουβάγια, ανοίγοντας τα φτερά της για να τους υποδεχτεί. "Ελάτε, καθίστε κοντά στη φωτιά και θα σας φτιάξω κάτι ζεστό να πιείτε."


Οι δύο φίλοι κάθισαν κοντά στη φωτιά, ευγνώμονες για τη ζεστασιά και την ασφάλεια που προσέφερε το σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας. Η βροχή συνέχιζε να χτυπάει τα παράθυρα και ο άνεμος έσκουζε έξω, αλλά μέσα στο σπίτι υπήρχε μια αίσθηση γαλήνης.

Ο Πίκος ξετύλιξε προσεκτικά το βιβλίο και το έδειξε στην κυρία Κουκουβάγια. "Αυτό είναι το βιβλίο που μας οδηγεί στην εξόντωση του δαίμονα και την απελευθέρωση του Φούσκα," εξήγησε. "Αλλά φοβόμαστε ότι οι δαίμονες μπορεί να το ψάχνουν."

Η κυρία Κουκουβάγια κοίταξε το βιβλίο με σοβαρότητα. "Κάνετε πολύ καλά που το φέρατε εδώ. Θα το φυλάξω ασφαλές και θα σας βοηθήσω με την έρευνά σας. Απόψε θα μείνετε εδώ, και αύριο θα σκεφτούμε το επόμενο βήμα."

Ο Πίκος και ο Νίκος ένιωσαν ανακούφιση. Ήξεραν ότι είχαν ακόμα πολλούς κινδύνους μπροστά τους, αλλά με τη βοήθεια της κυρίας Κουκουβάγιας, είχαν μια ελπίδα για το μέλλον. Καθώς η καταιγίδα συνέχιζε να μαίνεται έξω, οι δύο φίλοι κουλουριάστηκαν κοντά στη φωτιά, βυθισμένοι στις σκέψεις τους, αλλά και στην αίσθηση της ασφάλειας που τους προσέφερε το σπίτι της σοφής τους φίλης.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 07 Ιουν 2024, 17:31

Μέρος όγδοο:
Ο Πίκος και ο Νίκος πέρασαν τη νύχτα στο ζεστό και ασφαλές σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας. Το επόμενο πρωί, ξύπνησαν με αποφασιστικότητα και αφοσίωση στο στόχο τους: να βρουν και να αντιμετωπίσουν το κουνέλι δαίμονα. Η καταιγίδα είχε κοπάσει, αλλά ο ουρανός ήταν ακόμα συννεφιασμένος και το δάσος έσταζε από την προηγούμενη νύχτα.


Η κυρία Κουκουβάγια τους βοήθησε με τις ετοιμασίες τους. Τους έδωσε προμήθειες και μερικά σημαντικά αντικείμενα που θα τους ήταν χρήσιμα στο ταξίδι τους.

Προμήθειες Φαγητού: Σακούλες με ξηρούς καρπούς, αποξηραμένα φρούτα και ψωμί.
Φάρμακα και Βότανα: Μια συλλογή από βότανα και φάρμακα για να αντιμετωπίσουν τραυματισμούς και αρρώστιες.
Εργαλεία και Όπλα: Ένα μικρό, αλλά ισχυρό, δαχτυλίδι φωτός που μπορούσε να απωθήσει τους δαίμονες, καθώς και ένα μαχαίρι που είχε μαγικές ιδιότητες.
Χάρτης και Κατευθύνσεις: Ένας χάρτης του δάσους με σημειωμένες περιοχές όπου είχε παρατηρηθεί η παρουσία του κουνελιού δαίμονα.
Η κυρία Κουκουβάγια έδωσε στον Πίκο και τον Νίκο τελευταίες συμβουλές πριν ξεκινήσουν. "Να είστε προσεκτικοί και να μην υποτιμάτε ποτέ τον εχθρό. Το κουνέλι δαίμονας είναι πονηρό και επικίνδυνο."


Το ποντίκι και το νεράτζι, με τα σακίδιά τους γεμάτα και το χάρτη στα χέρια, ξεκίνησαν το ταξίδι τους. Το δάσος ήταν ήσυχο μετά την καταιγίδα, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν βαριά, γεμάτη υγρασία και μια αίσθηση επικείμενου κινδύνου. Τα μονοπάτια ήταν γλιστερά και γεμάτα λάσπη, αλλά οι δύο φίλοι προχωρούσαν με σταθερά βήματα.

Κάθε βήμα τους έφερνε πιο κοντά στο κουνέλι δαίμονα. Η αίσθηση της αποστολής τους έδινε δύναμη και κουράγιο, αλλά η σκέψη του επερχόμενου κινδύνου τους κρατούσε σε εγρήγορση.


Μετά από ώρες ταξιδιού, έφτασαν σε μια σκοτεινή και πυκνή περιοχή του δάσους. Οι θάμνοι και τα δέντρα ήταν στριμμένα και παραμορφωμένα, δημιουργώντας μια απόκοσμη ατμόσφαιρα. Στη μέση μιας μικρής ξέφωτης περιοχής, το κουνέλι δαίμονας εμφανίστηκε ξαφνικά.

Ήταν ένα τερατώδες πλάσμα, με κόκκινα μάτια που έλαμπαν από κακία και κοφτερά δόντια που έσταζαν αίμα. Το γκρίζο του τρίχωμα ήταν γεμάτο με μαύρες κηλίδες και οι κινήσεις του ήταν γρήγορες και απειλητικές.

Ο Πίκος και ο Νίκος στάθηκαν αντίκρυ στο πλάσμα, έτοιμοι να πολεμήσουν.


Η μάχη ήταν σφοδρή και ανελέητη. Ο Πίκος χρησιμοποίησε το μαγικό του μαχαίρι, ενώ ο Νίκος χρησιμοποίησε το δαχτυλίδι φωτός για να απωθήσει το κουνέλι δαίμονα. Το πλάσμα επιτίθετο με απίστευτη δύναμη και ταχύτητα, αλλά οι δύο φίλοι, με την αποφασιστικότητα και το θάρρος τους, κατάφεραν να το τραυματίσουν σοβαρά.

Το κουνέλι δαίμονας, τραυματισμένο και εξαντλημένο, υποχώρησε μέσα στο σκοτάδι του δάσους. Οι δύο φίλοι ήξεραν ότι η νίκη τους δεν ήταν οριστική, αλλά είχαν καταφέρει να το απωθήσουν και να το αποδυναμώσουν.


Μετά τη μάχη, ο Πίκος και ο Νίκος ήταν κουρασμένοι και τραυματισμένοι, αλλά ζωντανοί. Αποφάσισαν να επιστρέψουν στο σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας για να ανασυγκροτηθούν και να θεραπεύσουν τις πληγές τους.

Η διαδρομή της επιστροφής ήταν δύσκολη, αλλά το σπίτι στο δέντρο τους προσέφερε μια αίσθηση ασφάλειας. Όταν έφτασαν, η κυρία Κουκουβάγια τους υποδέχτηκε με αγάπη και ανησυχία.

"Ελάτε μέσα, γρήγορα," είπε, βλέποντας τα τραύματά τους. "Πρέπει να σας φροντίσω."


Η κυρία Κουκουβάγια φρόντισε τις πληγές τους με τα βότανα και τα φάρμακά της. Ο Πίκος και ο Νίκος ξάπλωσαν κοντά στη φωτιά, εξαντλημένοι αλλά γεμάτοι ανακούφιση. Ήξεραν ότι η μάχη τους δεν είχε τελειώσει, αλλά είχαν κάνει ένα σημαντικό βήμα προς την απελευθέρωση του Φούσκα και την εξάλειψη του κουνελιού δαίμονα.

Καθώς η νύχτα έπεφτε και η καταιγίδα είχε πια τελειώσει, οι δύο φίλοι ένιωθαν μια αίσθηση ελπίδας και αποφασιστικότητας. Με την υποστήριξη της κυρίας Κουκουβάγιας, ήταν έτοιμοι να συνεχίσουν τον αγώνα τους μέχρι την τελική νίκη.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 07 Ιουν 2024, 17:35

Μέρος ένατο : η Χιονοθύελλα
Tο επόμενο πρωί, καθώς ο Πίκος και ο Νίκος ανέκαμπταν από τη σκληρή μάχη τους με το κουνέλι δαίμονα, ο καιρός άρχισε να αλλάζει ξαφνικά. Ο ουρανός γέμισε γρήγορα με μαύρα σύννεφα και οι πρώτες νιφάδες χιονιού άρχισαν να πέφτουν. Μέσα σε λίγα λεπτά, η χιονόπτωση εντάθηκε και η θερμοκρασία έπεσε απότομα.

Η κυρία Κουκουβάγια παρατήρησε την αλλαγή του καιρού και ήξερε ότι έπρεπε να δράσουν γρήγορα. "Πρέπει να μαζέψουμε προμήθειες πριν η χιονοθύελλα γίνει αδυσώπητη," είπε στους φίλους της. "Δεν ξέρουμε πόσο θα κρατήσει."

Ο Πίκος και ο Νίκος συμφώνησαν και αμέσως ξεκίνησαν να συγκεντρώνουν ό,τι χρειαζόταν. Η κυρία Κουκουβάγια τους έδωσε σακούλες και τους υπέδειξε πού να βρουν τα απαραίτητα.


Καθώς η χιονοθύελλα άρχισε να λυσσομανάει, οι τρεις φίλοι μπήκαν μέσα στο σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας. Το σπίτι, χτισμένο μέσα σε ένα γέρικο δέντρο, προσέφερε φυσική προστασία από τον άγριο καιρό. Έκλεισαν καλά τις πόρτες και τα παράθυρα και άναψαν τη φωτιά στο τζάκι, δημιουργώντας μια ζεστή και ασφαλή ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι.


Με το σπίτι ασφαλές και τη φωτιά να καίει ζωηρά, οι τρεις φίλοι κάθισαν γύρω από το τζάκι και άνοιξαν το αρχαίο βιβλίο με τα ξόρκια. Η κυρία Κουκουβάγια, με τα μεγάλα σοφά μάτια της, ανέλαβε να διαβάσει δυνατά τα κείμενα, ενώ ο Πίκος και ο Νίκος παρακολουθούσαν προσεκτικά.

Το βιβλίο ήταν γεμάτο με παλιά ξόρκια και μαγικές φόρμουλες, γραμμένες σε μια αρχαία γλώσσα. Η κυρία Κουκουβάγια εξηγούσε κάθε ξόρκι με υπομονή και λεπτομέρεια, ενώ ο Πίκος και ο Νίκος σημείωναν τα πιο σημαντικά σημεία.

Ξόρκια Προστασίας: Εξετάστηκαν διάφορα ξόρκια για να προστατεύσουν το σπίτι και τους εαυτούς τους από δαιμονικές επιθέσεις.
Ξόρκια Θεραπείας: Βρήκαν ξόρκια που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην θεραπεία των τραυμάτων τους και στην ενδυνάμωση της υγείας τους.
Ξόρκια Εντοπισμού: Αναζήτησαν ξόρκια που θα τους βοηθούσαν να εντοπίσουν το κουνέλι δαίμονα και άλλες απειλές στο δάσος.


Ενώ η χιονοθύελλα λυσσομανούσε έξω, το σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας παρέμενε μια όαση ζεστασιάς και ασφάλειας. Το χιόνι χτυπούσε τα παράθυρα και οι άνεμοι ούρλιαζαν γύρω από το δέντρο, αλλά μέσα στο σπίτι, οι τρεις φίλοι ένιωθαν προστατευμένοι.

Ο Πίκος, κοιτώντας έξω από το παράθυρο, είδε το δάσος να μετατρέπεται σε ένα λευκό, παγωμένο τοπίο. "Είναι σαν να είμαστε σε άλλο κόσμο," είπε με δέος.

"Ναι," συμφώνησε ο Νίκος. "Αλλά πρέπει να παραμείνουμε επικεντρωμένοι. Το βιβλίο αυτό μπορεί να είναι η σωτηρία μας."

Η κυρία Κουκουβάγια τους κοίταξε με σοβαρότητα. "Έχετε δίκιο. Πρέπει να μάθουμε ό,τι μπορούμε από αυτό το βιβλίο. Η μάχη μας δεν έχει τελειώσει."


Καθώς η νύχτα προχωρούσε και το χιόνι συνέχιζε να πέφτει, οι τρεις φίλοι συνέχισαν να μελετούν το βιβλίο. Ήταν μια ευκαιρία να προετοιμαστούν για τις επόμενες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουν.

Ο Πίκος και ο Νίκος ένιωθαν ευγνωμοσύνη για την κυρία Κουκουβάγια και τη σοφία της. Με την καθοδήγησή της, είχαν αποκτήσει νέες γνώσεις και θάρρος για να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Μέσα στην καρδιά της χιονοθύελλας, βρήκαν τη δύναμη να πιστεύουν ότι, μαζί, μπορούσαν να νικήσουν κάθε εχθρό, ακόμα και το δαίμονα που είχε αιχμαλωτίσει τον φίλο τους, τον Φούσκα.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 07 Ιουν 2024, 18:25

Μέρος δέκατο: Εκμυστηρεύσεις
Η χιονοθύελλα δεν έλεγε να κοπάσει. Οι μέρες περνούσαν και το σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας ήταν το μόνο καταφύγιο των φίλων μας από την άγρια φύση. Το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα σε ένα παχύ στρώμα, και η θερμοκρασία παρέμενε πολύ χαμηλή. Η προμήθειες τους άρχισαν να μειώνονται και οι τρεις φίλοι ήξεραν ότι έπρεπε να βγουν έξω για να βρουν τροφή.


Με βαριά ρούχα, γάντια και κασκόλ, ο Πίκος, ο Νίκος και η κυρία Κουκουβάγια ετοιμάστηκαν να βγουν έξω στο κρύο. Πήραν μαζί τους σάκους για να μαζέψουν ό,τι έβρισκαν και διάφορα εργαλεία για να σκάψουν μέσα στο χιόνι.

Ο Πίκος, με την ευελιξία του μικρού ποντικιού, ήταν ο πρώτος που βγήκε από το σπίτι. Κοίταξε γύρω και διαπίστωσε ότι το δάσος είχε αλλάξει εντελώς. Οι δρόμοι που ήξεραν είχαν εξαφανιστεί κάτω από το χιόνι και τα δέντρα ήταν καλυμμένα με παγωμένες νιφάδες.

"Θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί," είπε ο Νίκος, προσπαθώντας να περπατήσει χωρίς να γλιστρήσει. "Το χιόνι μπορεί να κρύβει κινδύνους."

"Συμφωνώ," πρόσθεσε η κυρία Κουκουβάγια. "Ας μείνουμε κοντά ο ένας στον άλλο και ας μαζέψουμε ό,τι μπορούμε."

Αναζήτηση στο Χιόνι
Οι τρεις φίλοι ξεκίνησαν να ψάχνουν για προμήθειες. Έσκαψαν στο χιόνι για να βρουν ξηρούς καρπούς και σπόρους που ήταν θαμμένοι κάτω από το παχύ στρώμα. Η κυρία Κουκουβάγια, με την εμπειρία της, βρήκε μερικά βότανα που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως τροφή και φάρμακο.

Ξηροί Καρποί και Σπόροι: Ο Πίκος βρήκε μερικούς ξηρούς καρπούς και σπόρους κοντά σε ένα δέντρο.
Βότανα: Η κυρία Κουκουβάγια μάζεψε μερικά βότανα που ήταν θαμμένα κάτω από το χιόνι.
Πεσμένα Κλαδιά: Ο Νίκος συγκέντρωσε πεσμένα κλαδιά που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως καυσόξυλα.
Μετά από αρκετές ώρες αναζήτησης, κατάφεραν να μαζέψουν αρκετές προμήθειες για να τους κρατήσουν για λίγο καιρό ακόμα. Κουρασμένοι αλλά ικανοποιημένοι από τα αποτελέσματα της προσπάθειάς τους, οι τρεις φίλοι επέστρεψαν στο ζεστό καταφύγιο του σπιτιού της κυρίας Κουκουβάγιας.

Καθώς έκατσαν κοντά στη φωτιά για να ξεκουραστούν και να φάνε, η ατμόσφαιρα ήταν πιο χαλαρή. Ο Πίκος, ο Νίκος και η κυρία Κουκουβάγια ένιωθαν την ανάγκη να μοιραστούν κάτι προσωπικό, κάτι που θα τους έφερνε ακόμα πιο κοντά.


Ο Πίκος κοίταξε τους φίλους του και ξεκίνησε να μιλάει πρώτος. "Πάντα ήθελα να σας πω κάτι," είπε. "Πριν σας γνωρίσω, είχα μια πολύ μοναχική ζωή. Δεν είχα φίλους και ζούσα μόνος μου. Φοβόμουν να πλησιάσω άλλους, γιατί πάντα ένιωθα ότι δεν με καταλάβαιναν. Αλλά εσείς με κάνατε να νιώσω ότι ανήκω κάπου, ότι έχω μια οικογένεια."

Ο Νίκος και η κυρία Κουκουβάγια χαμογέλασαν με κατανόηση και αγάπη.


Ο Νίκος πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε να μιλάει. "Όταν ήμουν μικρότερο νεράντζι, πάντα ονειρευόμουν να γίνω ήρωας. Ήθελα να κάνω κάτι μεγάλο και σημαντικό, αλλά οι άλλοι με κορόιδευαν γιατί έλεγαν ότι ένα νεράντζι δεν μπορεί να γίνει ήρωας. Όταν σας γνώρισα, κατάλαβα ότι δεν έχει σημασία τι είσαι, αλλά ποιοι είναι οι φίλοι σου και τι είσαι πρόθυμος να κάνεις για αυτούς."

Η κυρία Κουκουβάγια και ο Πίκος τον ενθάρρυναν με τα λόγια τους.


Η κυρία Κουκουβάγια, με μια ήρεμη φωνή, μοιράστηκε το δικό της μυστικό. "Όταν ήμουν νέα κουκουβάγια, έκανα ένα σοβαρό λάθος σε ένα μαγικό ξόρκι που είχε συνέπειες για το δάσος μας. Από τότε αφιέρωσα τη ζωή μου στη μελέτη και τη βοήθεια των άλλων, προσπαθώντας να επανορθώσω. Όμως, η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου ήταν η φιλία σας. Εσείς μου δείξατε ότι η συγχώρεση και η αποδοχή μπορούν να θεραπεύσουν κάθε πληγή."


Οι εκμυστηρεύσεις αυτές έφεραν τους φίλους ακόμα πιο κοντά. Καθώς η χιονοθύελλα λυσσομανούσε έξω, οι τρεις τους ένιωθαν την ασφάλεια και τη ζεστασιά της φιλίας τους μέσα στο σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας. Ένα παχύ στρώμα χιονιού σκέπαζε το δάσος, αλλά μέσα στο σπίτι υπήρχε μόνο ζεστασιά και αγάπη. Ήξεραν ότι, ό,τι και να αντιμετωπίσουν, θα το κάνουν μαζί, με θάρρος και αφοσίωση.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 07 Ιουν 2024, 18:29

Μέρος ενδέκατο: Ξαφνική Επίθεση
Η χιονοθύελλα συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση, όταν ξαφνικά, μια νέα απειλή έκανε την εμφάνισή της. Ήταν αργά το βράδυ, και οι φίλοι μας ήταν συγκεντρωμένοι γύρω από τη φωτιά, συζητώντας τα ξόρκια από το αρχαίο βιβλίο. Ξαφνικά, ένας εκκωφαντικός θόρυβος ακούστηκε από έξω και το σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας άρχισε να τρέμει.


Πριν προλάβουν να αντιδράσουν, οι δαίμονες είχαν ήδη εισβάλει στο σπίτι. Ήταν φρικαλέοι και τρομακτικοί, με φλογερά μάτια και κοφτερά νύχια. Οι δαίμονες κινιούνταν γρήγορα και απειλητικά, με κραυγές που έκαναν το αίμα να παγώνει.

Ο Πίκος, ο Νίκος και η κυρία Κουκουβάγια δεν πανικοβλήθηκαν. Είχαν προετοιμαστεί καλά και ήξεραν ότι είχαν τη δύναμη να πολεμήσουν.


Ο Πίκος, με το μαγικό του μαχαίρι στο χέρι, πετάχτηκε προς έναν δαίμονα. Με γρήγορες και ακριβείς κινήσεις, κατάφερε να τον τραυματίσει σοβαρά. Ο δαίμονας υποχώρησε, σφαδάζοντας από τον πόνο.
Ο Νίκος χρησιμοποίησε το δαχτυλίδι φωτός για να απωθήσει τους δαίμονες. Το φως από το δαχτυλίδι τους τύφλωνε και τους έκαιγε, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν. Με αποφασιστικότητα, ο Νίκος τους αντιμετώπισε έναν-έναν, καταφέρνοντας να τους κρατήσει μακριά.
Η κυρία Κουκουβάγια, με τη σοφία και την εμπειρία της, χρησιμοποίησε μαγικά ξόρκια από το βιβλίο για να ακινητοποιήσει και να εξουδετερώσει τους δαίμονες. Τα ξόρκια της ήταν ισχυρά και αποτελεσματικά, μετατρέποντας τους δαίμονες σε ανίσχυρες σκιές.


Η μάχη ήταν σφοδρή, αλλά οι φίλοι μας είχαν το πάνω χέρι. Με τη συνεργασία και την αποφασιστικότητά τους, κατάφεραν να νικήσουν τους δαίμονες και να τους αναγκάσουν να τραπούν σε φυγή. Οι δαίμονες, βλέποντας ότι δεν μπορούσαν να νικήσουν, υποχώρησαν γρήγορα, αφήνοντας πίσω τους μια ατμόσφαιρα φόβου και απειλής.

Όταν η μάχη τελείωσε, ο Πίκος, ο Νίκος και η κυρία Κουκουβάγια κάθισαν ξανά κοντά στη φωτιά, αναπνέοντας με ανακούφιση.


"Καταφέραμε να τους νικήσουμε," είπε ο Πίκος, σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το μέτωπό του.

"Ναι, αλλά δεν πρέπει να εφησυχάσουμε," απάντησε η κυρία Κουκουβάγια. "Οι δαίμονες δεν θα σταματήσουν εδώ. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για την επόμενη επίθεση."

Ο Νίκος κούνησε το κεφάλι του καταφατικά. "Έχουμε το βιβλίο και τη γνώση. Μαζί μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε."

Μετά την επίθεση, οι τρεις φίλοι συζήτησαν τα επόμενα βήματά τους. Ήξεραν ότι η απειλή των δαιμόνων ήταν ακόμα υπαρκτή και ότι έπρεπε να συνεχίσουν την αποστολή τους για να ελευθερώσουν τον Φούσκα και να εξαλείψουν το κουνέλι δαίμονα. Με αποφασιστικότητα και ενότητα, ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε κίνδυνο.

Η χιονοθύελλα συνέχιζε να μαίνεται έξω, αλλά μέσα στο σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας, οι φίλοι μας ήταν ασφαλείς και ενωμένοι. Ήξεραν ότι η φιλία και η αλληλοϋποστήριξη ήταν η μεγαλύτερη δύναμή τους και ότι, μαζί, μπορούσαν να αντιμετωπίσουν κάθε πρόκληση.






"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 10 Ιουν 2024, 17:45

Μέρος 12ο
Μετά από αρκετές μέρες, η χιονοθύελλα τελικά κόπασε και οι τρεις φίλοι είδαν τον ουρανό να καθαρίζει. Ήταν η ευκαιρία τους να ξεκινήσουν την αναζήτηση για το πρώτο κλειδί, το οποίο θα τους βοηθούσε να ελευθερώσουν τον Φούσκα και να εξαλείψουν το κουνέλι δαίμονα. Ο Πίκος και ο Νίκος ετοίμασαν τον εξοπλισμό τους και αποχαιρέτησαν την κυρία Κουκουβάγια.


Καθώς προχωρούσαν μέσα στο χιονισμένο δάσος, ο Πίκος και ο Νίκος παρατηρούσαν τα ίχνη των ζώων που είχαν αφήσει πίσω τους κατά τη διάρκεια της χιονοθύελλας. Ακολουθώντας τις οδηγίες από το αρχαίο βιβλίο, κατευθύνθηκαν προς την τοποθεσία όπου βρισκόταν ο πρώτος φρουρός.


Φτάνοντας σε μια σκοτεινή σπηλιά, ένιωσαν την ατμόσφαιρα να γίνεται βαριά και απειλητική. Από μέσα ακούγονταν παράξενοι ήχοι και ψίθυροι. Ο πρώτος φρουρός ήταν μια φρικαλέα και τρομακτική φιγούρα. Είχε τη μορφή μιας γιγάντιας μαύρης αράχνης με κοφτερά νύχια και φωσφορίζοντα κόκκινα μάτια.

Ο φρουρός κινήθηκε προς τους φίλους μας με απειλητικές κινήσεις, έτοιμος να επιτεθεί. Ο Πίκος και ο Νίκος ετοιμάστηκαν για τη μάχη, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή.


Ο Πίκος, με το μαγικό του μαχαίρι, κινήθηκε γρήγορα προς τον φρουρό. Με ακριβείς κινήσεις, επιτέθηκε στα πόδια του αράχνης, προσπαθώντας να τον αποσταθεροποιήσει.
Το νεράτζι χρησιμοποίησε το δαχτυλίδι φωτός για να δημιουργήσει έναν κύκλο φωτός γύρω από τον φρουρό. Το φως τον τύφλωσε και τον έκανε να υποχωρήσει για λίγο.
Η μάχη ήταν σκληρή και γεμάτη ένταση. Ο φρουρός επιτίθετο με τα κοφτερά του νύχια και προσπάθησε να παγιδεύσει τον Πίκο και τον Νίκο με τον ιστό του. Ωστόσο, οι φίλοι μας παρέμεναν αφοσιωμένοι και ενωμένοι.

Με συντονισμένες επιθέσεις, κατάφεραν τελικά να τραυματίσουν σοβαρά τον φρουρό και να τον αναγκάσουν να υποχωρήσει. Ο φρουρός, ηττημένος, εξαφανίστηκε στο σκοτάδι της σπηλιάς, αφήνοντας πίσω του το πρώτο κλειδί.

Ο Πίκος και ο Νίκος πήραν το κλειδί και ξεκίνησαν το ταξίδι της επιστροφής. Ήταν κουρασμένοι αλλά ικανοποιημένοι από τη νίκη τους. Η χιονισμένη διαδρομή πίσω στο σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας ήταν ήσυχη, με μόνο τον ήχο του χιονιού κάτω από τα πόδια τους.

Φτάνοντας στο σπίτι, η κυρία Κουκουβάγια τους υποδέχτηκε με χαρά και ανακούφιση. "Τα καταφέρατε!" είπε με ένα ζεστό χαμόγελο. "Πείτε μου τα νέα."

Ο Πίκος και ο Νίκος της διηγήθηκαν τη μάχη με τον φρουρό και πώς κατάφεραν να πάρουν το πρώτο κλειδί. Η κυρία Κουκουβάγια άκουγε προσεκτικά, προσθέτοντας τις δικές της σκέψεις και συμβουλές για τις επόμενες κινήσεις τους.

Οι φίλοι μας, ανανεωμένοι από την επιτυχία τους, άρχισαν να σχεδιάζουν το επόμενο βήμα τους. Ήξεραν ότι είχαν ακόμα πολλές προκλήσεις μπροστά τους, αλλά με τη δύναμη της φιλίας και την αποφασιστικότητά τους, ήταν έτοιμοι να τις αντιμετωπίσουν.

Το πρώτο κλειδί ήταν μόνο η αρχή. Οι τρεις φίλοι, ενωμένοι και αποφασισμένοι, ήξεραν ότι μπορούσαν να νικήσουν κάθε εχθρό και να φέρουν πίσω την ειρήνη στο δάσος τους. Με τη σοφία της κυρίας Κουκουβάγιας, τη γενναιότητα του Πίκου και την αφοσίωση του Νίκου, ήταν έτοιμοι να συνεχίσουν την αποστολή τους, γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν μπορούσε να τους σταματήσει.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 10 Ιουν 2024, 18:00

Μέρος 13ο : Πίσω στο χωριό
Με το χιόνι να έχει φύγει, οι δύο φίλοι, ο Πίκος και ο Νίκος, βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν νέο εχθρό: έναν ισχυρό άνεμο που λυσσομανούσε ασταμάτητα. Η κατάσταση στο χωριό είχε χειροτερέψει. Οι δαίμονες επιτίθεντο ασταμάτητα, και οι κάτοικοι ζούσαν σε συνεχή φόβο. Ο Πίκος και ο Νίκος έπρεπε να επιστρέψουν επειγόντως για να πάρουν κάποια χειρόγραφα που είχαν αφήσει στο ποντικόσπιτο.


Καθώς κατέβαιναν από το δέντρο της κυρίας Κουκουβάγιας, οι άνεμοι σφύριζαν απειλητικά, κάνοντας την κάθε τους κίνηση δύσκολη. Ο ουρανός ήταν σκοτεινός και συννεφιασμένος, ενώ η νύχτα είχε πέσει βαριά. Ο Πίκος και ο Νίκος προχωρούσαν με προσοχή, προσπαθώντας να μην προσελκύσουν την προσοχή των δαιμόνων.


Φτάνοντας στην άκρη του χωριού, οι φίλοι είδαν τις σκοτεινές φιγούρες των δαιμόνων να περιφέρονται στους δρόμους. Οι δαίμονες φρουρούσαν τις εισόδους και τα μονοπάτια, ψάχνοντας για οποιοδήποτε σημάδι ζωής.

Το ποντίκι, με την ευελιξία και το μικρό του μέγεθος, προχώρησε πρώτος, σκαρφαλώνοντας στα δέντρα και περνώντας από τις σκιές για να αποφύγει τους δαίμονες, ενώ το νεράτζι ακολουθούσε αθόρυβα, χρησιμοποιώντας τα φύλλα του κοτσανιού του για να κινείται γρήγορα και αθόρυβα από σκιά σε σκιά.
Κατάφεραν να φτάσουν στο ποντικόσπιτο χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Ο άνεμος φυσούσε δυνατά, κάνοντας τον ήχο των βημάτων τους να χαθεί στον θόρυβο.


Ο Πίκος ξεκλείδωσε προσεκτικά την πόρτα του ποντικόσπιτου και μπήκαν μέσα. Το σπίτι ήταν σκοτεινό και σιωπηλό, με μόνο τον ήχο του ανέμου να σφυρίζει απ' έξω.

"Πρέπει να βρούμε γρήγορα τα χειρόγραφα," είπε ο Νίκος, ενώ ο Πίκος άναψε ένα μικρό φανάρι.

Έψαξαν στα ράφια και τα συρτάρια μέχρι που βρήκαν τα πολύτιμα χειρόγραφα που είχαν αφήσει πίσω. Ήταν γεμάτα με ξόρκια και οδηγίες που θα τους βοηθούσαν στην αποστολή τους.


Αφού πήραν τα χειρόγραφα, οι δύο φίλοι φρόντισαν να ασφαλίσουν ξανά το ποντικόσπιτο. Έκλεισαν τα παράθυρα και τις πόρτες, έβαλαν εμπόδια και έλεγξαν διπλά τις κλειδαριές.

"Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα κρατήσει τους δαίμονες έξω," είπε ο Πίκος, καθώς κλείδωσε την τελευταία πόρτα.

Επιστροφή στο Σπίτι της Κυρίας Κουκουβάγιας
Βγήκαν από το ποντικόσπιτο και ξεκίνησαν την επιστροφή τους, προσπαθώντας να παραμείνουν αθέατοι. Το χωριό ήταν ένα σκοτεινό και επικίνδυνο μέρος, με τους κατοίκους του να είναι έρμαια των δαιμόνων. Ο Πίκος και ο Νίκος είδαν σκηνές τρόμου καθώς περνούσαν: σπίτια κατεστραμμένα, δρόμοι έρημοι και δαίμονες να περιφέρονται ελεύθερα.

Με προσοχή και ευελιξία, οι φίλοι κατάφεραν να βγουν από το χωριό και να επιστρέψουν στο δάσος. Ο άνεμος συνέχιζε να φυσάει δυνατά, αλλά αυτοί προχωρούσαν αποφασιστικά προς το σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας.


Όταν έφτασαν στο δέντρο, σκαρφάλωσαν γρήγορα και μπήκαν μέσα στο ζεστό και ασφαλές σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας. Εκείνη τους περίμενε με αγωνία.

"Τα καταφέρατε;" ρώτησε, μόλις τους είδε.

"Ναι, τα καταφέραμε," απάντησε ο Νίκος, δείχνοντας τα χειρόγραφα. "Τώρα έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε."

Οι τρεις φίλοι κάθισαν γύρω από τη φωτιά, κοιτάζοντας τα πολύτιμα χειρόγραφα. Ήξεραν ότι είχαν ακόμα πολλή δουλειά μπροστά τους, αλλά ήταν ενωμένοι και αποφασισμένοι να συνεχίσουν την αποστολή τους. Το χωριό ήταν ακόμα σε κίνδυνο, αλλά με τα νέα στοιχεία που είχαν στα χέρια τους, ήξεραν ότι μπορούσαν να βρουν έναν τρόπο να νικήσουν τους δαίμονες και να επαναφέρουν την ειρήνη στο δάσος.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Άβαταρ μέλους
Yochanan
Δημοσιεύσεις: 16492
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 13:44
Phorum.gr user: Yochanan

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Yochanan » 10 Ιουν 2024, 18:14

Εικόνα
Κυριάκος ο Χρυσογέννητος, του Οίκου των Μητσοτακιδών, Πρώτος του Ονόματός του, Κύριος των Κρητών και των Πρώτων Ελλήνων, Προστάτης της Ελλάδος, Μπαμπάς της Δρακογενιάς, ο Κούλης του Οίνοπα Πόντου, ο Ατσαλάκωτος, ο Απελευθερωτής από τα Δεσμά των Μνημονίων.

Άβαταρ μέλους
Otto Weininger
Δημοσιεύσεις: 30650
Εγγραφή: 31 Μαρ 2018, 00:29
Τοποθεσία: Schwarzspanierstraße 15

Re: Το ποντίκι και το νεράτζι

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Otto Weininger » 10 Ιουν 2024, 18:56

Μέρος 14ο: η Δαιμονική Βροχή
Μόλις οι τρεις φίλοι ένιωσαν κάποια ανακούφιση από την επιτυχημένη αποστολή τους, μια νέα απειλή έκανε την εμφάνισή της. Οι δαίμονες, ελέγχοντας τον καιρό, έστειλαν μια δυνατή βροχή και ισχυρούς ανέμους για να τους αποδυναμώσουν και να τους παγιδεύσουν.


Η βροχή άρχισε να πέφτει με ορμή, ενώ ο άνεμος λυσσομανούσε. Το δέντρο της κυρίας Κουκουβάγιας έτρεμε κάτω από την πίεση της καταιγίδας. Οι φίλοι μας έπρεπε να δράσουν γρήγορα.

Κατέβηκαν γρήγορα από το δέντρο, προσέχοντας να μην παρασυρθούν από τον άνεμο. Έδεσαν γερά σχοινιά γύρω από τον κορμό του δέντρου, τα οποία στερέωσαν σε μεγάλες πέτρες και άλλες σταθερές βάσεις στο έδαφος. Σφίγγοντας τους κόμπους, ο Πίκος και ο Νίκος βεβαιώθηκαν ότι το δέντρο θα αντέξει τον άγριο καιρό.


Μετά την προστασία του δέντρου, ανέβηκαν ξανά στο σπίτι της κυρίας Κουκουβάγιας. Το σπίτι ήταν γεμάτο από ράφια με βιβλία και πολύτιμα αντικείμενα, και οι φίλοι μας ήξεραν ότι έπρεπε να το προστατεύσουν.

"Πρέπει να ασφαλίσουμε τα παράθυρα και τις πόρτες," είπε η κυρία Κουκουβάγια, δείχνοντας τα παράθυρα που έτρεμαν από την πίεση του ανέμου.
Οι τρεις φίλοι εργάστηκαν μαζί, καρφώνοντας σανίδες πάνω στα παράθυρα και ενισχύοντας τις πόρτες με ξύλινες δοκούς. Ο Νίκος χρησιμοποίησε το φως από το δαχτυλίδι του για να φωτίσει το χώρο καθώς δούλευαν, ενώ ο Πίκος και η κυρία Κουκουβάγια έδεναν και στερέωναν ό,τι μπορούσαν.


Με το σπίτι ασφαλισμένο, οι φίλοι κάθισαν γύρω από τη φωτιά, προσπαθώντας να ζεσταθούν και να σκεφτούν τις επόμενες κινήσεις τους. Έξω, ο άνεμος λυσσομανούσε και η βροχή χτυπούσε με δύναμη τις ξύλινες επιφάνειες.

"Πρέπει να σκεφτούμε το επόμενο βήμα μας," είπε ο Πίκος, κοιτάζοντας το βιβλίο με τα ξόρκια. "Οι δαίμονες ελέγχουν τον καιρό και θα κάνουν τα πάντα για να μας σταματήσουν."

"Έχουμε το πρώτο κλειδί," είπε ο Νίκος, "αλλά χρειαζόμαστε και τα υπόλοιπα. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα."


"Πρέπει να μάθουμε περισσότερα για τα ξόρκια προστασίας και τις αδυναμίες των δαιμόνων," πρόσθεσε η κυρία Κουκουβάγια. "Αυτό το βιβλίο είναι η μεγαλύτερη μας βοήθεια."


Με το βιβλίο ανοιχτό μπροστά τους, άρχισαν να διαβάζουν και να μελετούν τα ξόρκια και τις οδηγίες. Η κυρία Κουκουβάγια, με τη σοφία και την εμπειρία της, καθοδηγούσε τους φίλους της, εξηγώντας τους λεπτομέρειες και μυστικά που δεν ήξεραν.

"Πρέπει να προετοιμαστούμε για την επόμενη μάχη. Οι δαίμονες δεν θα σταματήσουν να μας κυνηγούν."

"Ναι, αλλά είμαστε πιο δυνατοί μαζί. Με το βιβλίο και τα κλειδιά, έχουμε μια ευκαιρία να νικήσουμε."


Καθώς η νύχτα προχωρούσε, οι τρεις φίλοι συνέχισαν να σχεδιάζουν και να προετοιμάζονται. Ο άνεμος και η βροχή δεν σταματούσαν, αλλά μέσα στο ασφαλές καταφύγιο του σπιτιού της κυρίας Κουκουβάγιας, ένιωθαν την ελπίδα να ξαναγεννιέται. Ήξεραν ότι είχαν μπροστά τους έναν δύσκολο δρόμο, αλλά με την ενότητα και τη φιλία τους, ήταν αποφασισμένοι να συνεχίσουν και να νικήσουν τους δαίμονες που απειλούσαν τον κόσμο τους.


"Beauty slept and angels wept
For Her immortal soul
In this response, all evil chose
To claim her for their very own"


Απάντηση


  • Παραπλήσια Θέματα
    Απαντήσεις
    Προβολές
    Τελευταία δημοσίευση

Επιστροφή στο “Λογοτεχνία”

Phorum.com.gr : Αποποίηση Ευθυνών