O Ευάλωτος Τρίκις

Πεζογραφία, ποίηση, γλώσσα και γραπτός λόγος, βιβλία
Άβαταρ μέλους
Πορφύριος Εξαρχίδης
Δημοσιεύσεις: 1688
Εγγραφή: 17 Μάιος 2018, 10:03
Phorum.gr user: Πορφύριος Εξαρχίδης

O Ευάλωτος Τρίκις

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Πορφύριος Εξαρχίδης » 09 Οκτ 2019, 13:08

Πριν καμιά 20αριά χρόνια ξεκίνησα ετούτη τη νουβέλα. Σε καμιά 20αριά χρόνια ευελπιστώ να την τελειώσω.


1


Θέλει να κλάψει το κλάμα της το σιωπηλό, το μικρό όταν ακούει τα τραγούδια που λανθασμένα επέλεξε για να μετράει τον έρωτά της. Κατά βάθος είναι ευχαριστημένη. Πήρε απόφαση ηθική και στην προσωπική της αισθητική η μόνη που αρμόζει. Μπορεί, τέλος, να νοσταλγεί τον έρωτά της τον περασμένο και να τον εξιδανικεύει, προσθέτοντας νέα χρώματα στα μάτια του παλιού της συντρόφου.

- είσαι το πιο σωστό κορίτσι που έχω γνωρίσει… παρέμβαλε με ταπεινό ιπποτισμό ο Τρίκι Τράκας,
- είσαι τόσο γλυκιά… κόμπιασε υπολογισμένα… μα καταλαβαίνεις. Δεν πάει άλλο.

Σκεφτόταν αν θα έπρεπε να αρχίσει να πηγαίνει σε συναυλίες κλασικής μουσικής και τα τοιαύτα, αν θά’πρεπε από δω και μπρος να διαλέγει με περισσότερη σύνεση την πνευματική του τροφή, όλη αυτή η σκηνή παραήταν κουραστική, κάπως άβολη η θέση του, λίγο μικρό το τραπέζι για τις μεγάλες του αρχοντικές κινήσεις.
Η Χριστίνα χαμογελούσε μελαγχολικά έχοντας το κεφάλι χωμένο στους ώμους και τους ώμους, γριές πικρόχολες μανάδες, καμπουριασμένους
πάνω από τα στήθη. Ανακάτευε το τσάι με το μικρό δάκτυλο ελαφρώς ανασηκωμένο. Ήταν ώρες στην σχέση τους που ήθελε να την αρπάξει, να την ζουλήξει, να τραβήξει με βία τους ώμους της πίσω στην σωστή τους θέση, σε εξορκίζω δαίμονα μυστικοπαθή και δειλέ και ανάξιε να κατοικείς σε σάρκα, μα δεν μπορούσε να ασχοληθεί. Δεν είχε την όρεξη, την ενέργεια και εξάλλου, ποιος κατάφερε ποτέ να επηρεάσει κάποιον άλλον.
Θα έμενε η Χριστίνα λοιπόν όμηρος της πολύτιμης οικογένειας της να υποβάλλεται σε βασανιστήρια αμφίβολης προέλευσης.
Διέκοψε το σχολείο επειδή λιποθύμησε μια μέρα από ηλίαση;
Α-ΧΑ. Το έχετε ξανακούσει;
Την μεγαλώνουν για υπάκουη νύφη με την σφραγίδα της αξιότιμης οικογένειας πάντα ανεξίτηλη.

- Παρθένα στα 26!!! Είπε ο Τρίκις διακόπτοντας την άβολη στιγμή όπου η αίσθηση του χωρισμού ακμάζει.
- Νομίζω ότι, συγνώμη δηλαδή, αλλά ρε Χριστίνα, που ακούστηκε; Βγες λίγο έξω. Με ισορροπημένη οξυθυμία παρατήρησε. Ένιωθε ότι ήταν αρκετά καλός σε αυτές τις τελευταίας στιγμής συμβουλές.
- Άκουσέ με Τρίκι, είπε η Χριστίνα.
- Σκέφτηκα πολύ και αποφάσισα ότι πρέπει να χωρίσουμε. Αυτό που μου ζητάς δεν μπορώ να το κάνω. Η οικογένεια είναι πολύ σημαντική για μένα.

Σε ποια στιγμή ξύπνησε; Απόρησε ο Τρίκις, η ικανότητα της να μην καταλαβαίνει ήταν πραγματικά οξυμένη. Ή πάλι ήθελε να κρατήσει ένα ίχνος εγωισμού να δειγματίζει τις βροχερές μέρες. Ότι κι αν ήταν ένα βάρος έφυγε από πάνω του παρασύροντας κάθε ίχνος μεταμέλειας.

- θα συμφωνήσω μαζί σου. Είναι πολλά αυτά που μας κρατούν χώρια. Είπε με ύφος ανθρώπου που μετά από πολύ σκέψη καλωσορίζει την πραγματικότητα δυσκίνητα. Έκανε εκείνη την , και καλά ξεκουμπίδια κίνηση, έβγαλε και πλήρωσε το μισοπιωμένο τσάι και με το ζόρι τελειωμένο χυμό, τι χάσιμο, τζάμπα φράγκα.
Και το τελετουργικό,

- εγώ θα πληρώσω σήμερα της Χριστίνας
- όχι θα πληρώσεις την άλλη φορά του Τρίκι

Ήταν το πλησιέστερο που έφτασαν ποτέ σε συζήτηση.


Έτσι, ο Τρίκις είπε γεια γεια στην παρέα αυτής και του αδελφού της του κρύου με ποιότητα βδέλλας, που όμως, και αυτό έπρεπε να το παραδεχτεί συχνά πλήρωνε το λογαριασμό δίνοντας λόγο στον Τρίκι να πιει και ένα και δύο ποτηράκια παραπάνω.
Φαινόταν καλός γαμπρός στην αρχή μα κάπου έκανε νερά και γλιστερός όπως ήταν εξατμίστηκε, αφού πρώτα , και αυτό ήταν όχι μικρό καμάρι, ξεπαρθένεψε ακόμα μια άδολη κορασίδα.
Μα, ουδέν κακό αμιγές καλού και αντίστροφα. Σύντομα θα ένιωθε το πλήρες βάρος της μοναξιάς και όσο και να το ανέβαλε θα έπρεπε πάλι να πλησιάσει. Τι δειλία αλήθεια, να αποφεύγει αυτές που του άρεσαν. Πάντα δίχτυα στα ρηχά με σίγουρη μικρή μπάζα. Είχε και αυτός απογοητεύσεις, και τον έκαναν κυνικό και οκνηρό στις αναζητήσεις του.

Έφτασε στο σπίτι του. Ξάπλωσε στον ξεφτισμένο καναπέ του, χαλάρωσε, άπλωσε τα πόδια του, πήρε την κιθάρα. Αισθανόταν δημιουργικά θλιμμένος. Μόνο να έβρισκε τον κρίκο εκείνο που θα πρόσθετε στην μπαλάντα του της πρασινομάτας Φιλανδής ολοκλήρωση.
Δοκίμαζε συγχορδίες εναλλάσσοντας μείζονες με ελάσσονες μα το τραγούδι δεν έλεγε να γραφτεί, κάτι έλειπε. Ένιωθε ωστόσο κάπου κάπου και όταν η διάθεση του επέτρεπε ένα βήμα μόνο μακριά από το ανατριχιαστικό μεγαλείο της δημιουργίας.


Πρασινομάτα μου κυρά
Κάτω απ’τα αστέρια στέκεις
Και κάνεις το φιδάκι μου
Στην βράκα να σαλέψει.
Σε βράχο σε φαντάζομαι
Με σκέλια ανοιγμένα
Και ο σπόρος μου πρόωρα
Ποτέ πια δεν θα τρέξει.

Βασισμένο σε ασίγαστη αγιάτρευτη καλοκαιρινή πληγή. Τραγωδία στερούμενη μίμηση πράξης τελείας και φυσικά μεγέθους μη εχούσης.
Ο Τρίκις βρέθηκε στην αγκαλιά πρόθυμης ψηλοζυγωματικής γυναίκας με ένα λεκέ να εξαπλώνεται στο σώβρακο του καταραμένε προδότη μικρέ, παθητικός εραστής τιποτένιος, χωρίς απόδοση. Πλήγμα θανάσιμο.


Πρασινομάτα μου κυρά
Μείνε για λίγο ακόμα
ορθώνει ο χρόνος τα βουνά
ορθώνει και τα στάχυα.

Στα λόγια ήταν καλός, το ήξερε, στα λόγια ήταν καλός, η μπαλάντα χώλαινε στη μουσική. Ζητούσε εδώ και δυο χρόνια το διαφορετικό που φτιάχνει διαχρονικά τραγούδια. Το τραύμα του ήθελε να ξεπεράσει θριαμβευτικά. Να παινευτεί γι’ αυτό.
Το ξαναείπε, ξαναπροσπάθησε στον ίδιο στίχο, χθες προχθές, τίποτα, με ελάχιστες αλλαγές η ζωή πορευόταν μέρα τη μέρα ίδια , πού η αλλαγή; Πώς θα εξελιχτεί σαν καλλιτέχνης ο Τρίκις, γάμα το ‘καλλιτέχνης’, πώς θα εξελιχτεί σαν άνθρωπος;
Σήκωσε την κιθάρα, θα την σπάσει, ιδού ο Έλλην ξεσπαθώνει, την κράτησε στο ένα χέρι, οι χορδές τυχαία αντήχησαν, του φάνηκε καλή συγχορδία, κάτι που επάνω θα μπορούσε να χτίσει, την ξανακράτησε.

Γλυκεία μου Φιλανδή
Αστραπιαία φεύγεις…

Μόνο να μπορούσε να αποδώσει την αγριότητα της στιγμής, τον θυμό, το αδιέξοδο. Τίποτα. Η κιθάρα αρνιέται να παίξει όταν δεν απειλείται η ύπαρξη της. Ίσως αν…

Φινλανδική μου καλλονή την πόρτα θα κλειδώσω
Το τέλος πλαδαρότητας σωστά για να αποδώσω.

Μια μέρα, δεν ξέρει πως, θα σταθεί έξω από το ξύλινο σπίτι στο βουνό, μια γυναίκα ψηλή θα ανοίξει, ξανθά μακριά μαλλιά θα ακολουθήσει σε παχύ χαλί μπροστά από τζάκι, κρακ-κρακ παλιό φινλανδικό φλεγόμενο ξύλο, και θα επανορθώσει με καύλα Διός.
Ακούμπησε την κιθάρα στο τραπέζι και άνοιξε τον τόμο της εγκυκλοπαίδειας που αποφάσισε εδώ και χρόνια να διαβάσει πλουτίζοντας καθώς λένε τις ακαδημαϊκές του γνώσεις και τα τοιαύτα. Προς στιγμήν βρισκόταν στο γράμμα Α στη λέξη αβγό. Ναι, ήταν μια αργή διαδικασία, αδύνατο να συνταιριάξει όλες τις διαφορετικές έννοιες σε ένα τεράστιο ομοιογενές μυθιστόρημα και η γλώσσα τόσο αφιλόξενη.
Απ’ το μικρό παράθυρο φεγγαρόφωτο τόνιζε τα χαρακτηριστικά αφρικάνικης μάσκας κρεμάμενης επί τοίχου πληρωμένης φτηνά για εβένινης μα ακριβά για πλαστικής που αναμφίβολα ήταν.
Η σελήνη αντανακλά το φως του ήλιου και η μάσκα της σελήνης, δηλαδή του ήλιου. Ο ήλιος δεν μας αφήνει ποτέ, απλώς αλλάζει προσωπείο. Τι πρωτότυπη σκέψη, σκέφτηκε, πόσοι συμβολισμοί θα μπορούσαν να ξετυλιχτούν πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις; σε μεταφυσικές αγωνίες; Όχι, όχι καλύτερα στις ανθρώπινες σχέσεις, μα αλήθεια πως συνδυάζονται; Γιατί εκλείπει ο συνειρμός μου;
Ο Τρίκις παράτησε το αβγό και άνοιξε την τηλεόραση.(είναι, άνοιξε την τηλεόραση Όπως ανοίγεις μια πόρτα; ή άναψε την τηλεόραση όπως ανάβεις μια λάμπα;) Λάμπα-φως-ήλιος.
‘Τι καλά να ήμουν καλεσμένος σε μια εκπομπή, στιγμιαία γνωστός στο πανελλήνιο τότε να δεις γκόμενες Τρίκι. Τότε το μάτι σου στο χαμόγελο το πολύξερο θα μισοκλείσεις και το στόμα τσαπ-τσαπ θα ανοιγοκλείσεις με θέρμη σαν αυτούς, υπερασπιζόμενος… τι σημασία έχει; Σημασία έχει το στόμα τσαπ-τσαπ να ανοιγοκλείσει.
Ή περιστοιχισμένος από γκόμενες, δεν μπορεί, κάπου θα τύχει, κάπου θα τριφτώ, κάπου θα αφήσω υπογραφή και αποτύπωμα. Ή αν ήμουν ο Τζαιημς Μποντ μυστηριώδης και θανάσιμος με αξιόπιστη στύση…’
Ο Τρίκις έγειρε στον καναπέ και αποκοιμήθηκε.

Άβαταρ μέλους
νύχτα
Δημοσιεύσεις: 2445
Εγγραφή: 03 Μαρ 2019, 12:18

Re: O Ευάλωτος Τρίκις

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από νύχτα » 14 Οκτ 2019, 12:37

κι άλλο
then you show your little light
twinkle, twinkle, all the night

Άβαταρ μέλους
Πορφύριος Εξαρχίδης
Δημοσιεύσεις: 1688
Εγγραφή: 17 Μάιος 2018, 10:03
Phorum.gr user: Πορφύριος Εξαρχίδης

Re: O Ευάλωτος Τρίκις

Μη αναγνωσμένη δημοσίευση από Πορφύριος Εξαρχίδης » 21 Οκτ 2019, 10:11

2



Επισκεπτήριο στον Θανάση με τα χαλασμένα δόντια. Τι κωλοδουλειά!
- τρως το φαΐ σου Θανασάκη;
Γιαγιά προφανώς, υπέρβαρη κυρία. Γονείς; Ντροπή για τον σπόρο τους, νιώθουν ντροπή, ναι προφανώς, ούτε μια φορά επισκέπτες στο όμορφο κιόσκι κάτω από τις λεύκες με τα πουλιά τσιπ-τσιπ. Άλλα η γιαγιά είναι άλλη ιστορία, και ο παππούς κατσούφης και εκνευρισμένος γυρνάει την πλάτη, μα έρχεται, μα τον ύψιστο και τις ολόλευκες φτερούγες των αγγέλων, έρχεται.
Αισθάνονται ότι τους δίνεται μια ευκαιρία να επανορθώσουν τα λάθη που έκαναν με τα παιδιά τους. Στρέφονται στον εγγονό τον καθυστερημένο, βραχυκυκλωμένο, τα υπόλοιπα έχουν απαγκιστρωθεί προφανώς με τα κοστούμια τους στις δεξιώσεις και ταπ ταπ ταπ τα τακούνια σε ακριβά μάρμαρα, αυτή η καρφίτσα γυαλίζει στον απογευματινό ήλιο στο στήθος της γριάς, προφανώς μεγάλο τζάκι, μασόνοι; Θανασάκης ντροπή και αισχύνη και δάκρυα στις μοναχικές νύχτες;

- Να μη στεναχωριέμαι; Θανασάκης με το αι τρεμάμενο
- Να τρως το φαΐ σου και να παίρνεις τα φάρμακα σου Θανασάκη.
Ο Τρίκις έδιωξε μια μύγα από την λευκή του φόρμα εργασίας.
Ο Θανασάκης κάτω από το κιόσκι με τη γιαγιά, πάντα πρόχειρο το μαντίλι να σκουπίσει μερικά σάλια. Ανώτερη μόρφωση ξεστρατισμένη, εις τα πρόθυρα πυκνής συννεφιάς ανακοίνωσε πτυχιούχος μηχανικός εγκεφάλων, αναμένεται παγωμένο μέτωπο εκ δυσμάς, ολέθριες επιπτώσεις σε φιλασθενικά σπαρτά
επιφέροντας. Κρίμα το χρήμα που έχει σπαταληθεί εκ χειρών απρόθυμων ηθικά εξαναγκασμένων. Δεν μπορείς να χειραγωγήσεις την μαϊμού. Η μαϊμού δεν χειραγωγείται στα άκρα των δυνατοτήτων της.
Αλήθεια, σπούδασε ο Θανασάκης αγγλική φιλολογία, με λίγη τύχη ή με λιγότερη κακή τύχη θα έβαινε στον δρόμο ενός πετυχημένου βιβλιοθηκάριου ή γραμματέως καθηγητή, αλίμονο. Ο Σαίξπηρ τον τρέλανε, ο Μάρλοου τον τρέλανε. Είναι; Πρέπει να αναρωτηθούμε σε αυτό το σημείο τα γραπτά του Σαίξπηρ ή χωρία αυτών ποινικώς κολάσιμα; Αφάνταστα ευφυή έκφραση. Ποινική κόλαση, μαρτύρια ογκωδέστατων τόμων ποινικού κώδικα δεμένα γύρω από αστραγάλους με τη σφύρα της δικαιοσύνης να κρούει.
Θανασάκη, νίπτουμε τας μετά αλοιφών αντιστεκόμενα στον χρόνο χείρας μας.
Ο Τρίκις έκανε τον γύρω της αυλής και έσπευσε προς τα γραφεία της διευθύνουσας αρχής.
Βρωμούσε ουίσκι και σε όλους τους τοίχους ένα μίγμα παχύρρευστο, νεκρά κύτταρα διευθύνουσας αρχής και κόλα ταπετσαρίας, ομολογούσαν το πηχτό πνιχτικό καλοκαίρι. Ιστοί αράχνης στις γωνιές, καθαρίστριας αργία, κουτσή δράκαινα στην πολυθρόνα στρεβλωμένη με ουίσκι και σοκολατάκια με βερμούτ, τα οινοπνευματώδη δεν πρέπει να αναμειγνύονται, ο Διόνυσος γυρνάει τεθλιμμένος την πλάτη στην παρακμή της λατρείας του. Κουνάει το κεφάλι και χαϊδεύει τη λιγδωμένη της μύτη. Ξεφυσάει.
Εναποθέτουμε το νεαρό αυτό πλάσμα στον ήλιο και αφήνουμε την φύση να επιτελέσει το έργο της.
- Έχουμε εκδρομούλα αύριο Τρίκι στα λουτρά, το ξέρεις.
- Ναι,
- Ευεργετικές ικανότητες επάνω σε κλονισμένα νεύρα. Κάθισε Τρίκι μην στέκεσαι όρθιος
Ο Τρίκις που δεν καυχιόταν για την καθαριότητα του έβρισκε κάτι το προσβλητικό στο βρωμερό αυτό παλούκωμα.
Κάθισε απέναντι στην διευθύνουσα αρχή. ‘αν θέλω να στέκομαι θα στέκομαι καριόλα βρωμοκοπούσα.’

- Θέλω να προσέχεις τον Θανασάκη και τον άλλον τον μούργο, πως τον λένε… όχι, αυτός δεν θα έρθει.
- Εντάξει, έκανε ο Τρίκις ξεδιπλώνοντας το νοερό σημειωματάριο του.
- Δεν μ’ αρέσει να ανεβαίνουν οι τόνοι, προπαντός αυτό.
‘για μένα το λέει αυτό; Ανέβασα τόνο;’

- μείνετε ήσυχη, είπε τελεσίδικα.
- Μια ωραία εκδρομούλα, συνέχισε η διευθύνουσα αρχή σα να μιλούσε στον εαυτό της, όπως στο σχολείο, ξέρεις Τρίκι ήμουν γυμνασιάρχης κάποτε.
Πέρασε τα χέρια με τα χρυσά δαχτυλίδια μέσα από τα μαλλιά της, δυσφήμηση σαμπουάν.

- δεν είναι διαφορετικά από σχολείο εδώ. Ισχύουν οι ίδιοι κανόνες. Λειτούργημα ανώτατο. Πειθαρχία Τρίκι, πάνω από όλα.
Θα νόμιζε ότι μιλάει σε εκπομπή χαμηλής θεαματικότητας από περιφερειακό κανάλι.
‘πειθαρχία και φάρμακα.’ Ο Τρίκις τα ‘χε πάρει όλα. Ωραίες εποχές, μήνες πριν στο Rave του Αξιού, τα ντουλάπια ακόμα ξεκλείδωτα, μήνες πριν στις εκβολές του Αξιού ο Τρίκις κάτω από την επήρεια. Ζοφερός θεός στα ντουλάπια του ασύλου. Πώς θα θεραπεύσουν τους τρελούς όταν ο Τρίκις, όντας φυσιολογικός καθώς λένε, ανακάλυπτε φρίκη, υπνηλία και φοβίες. Η φαρμακοβιομηχανία κάπου πήρε λάθος στροφή, δεν θεραπεύουν, ζομπιοποιούν. Ζομπιοποίηση.
Ο Τρίκις έσκασε ένα χαμόγελο. Η γεροντοκόρη παρατήρησε, παρερμήνευσε και έβγαλε ένα μικρό κρυστάλλινο ποτήρι, κλακ, στην γυάλινη επιφάνεια του γραφείου.
- πιες ένα ποτηράκι Τρίκι.

‘ένα ποτήρι νερό μόνο, το μισθό μου και ένα κομμάτι κέικ σοκολάτα για μένα, ευχαριστώ, για τον δύσκολο δρόμο μπροστά μόνο ένα κομμάτι κέικ .’

- όχι ευχαριστώ, είπε τελεσίδικα.

‘δεν το είπα απότομα ελπίζω. Όχι δυσαρέσκεια από το αφεντικό παρακαλώ.’

- έχω … έδειξε την πόρτα και σηκώθηκε.

Απάντηση

Επιστροφή στο “Λογοτεχνία”

Phorum.com.gr : Αποποίηση Ευθυνών